Touring USA 2007

Når enden er god, er allting godt...

2008-03-09T00:52:00.000-08:00

Tre vakre kvite roser i eit grønt hjerte...

Det verkar som evighetar sidan eg landa på Gardermoen og var ferdig med turen min gjennom USA. Kontrastane dei siste månadane har vore enorme, alt frå ørken til snøvær, 200 meter under havflata i Death Valley til fjellturar blandt isbrear i Glacier National Park på grensa til Canada. Så det verkar nesten litt kjedelig å kome heim til trauste Norge. Det flate landskapet på austlandet i trist vinterdrakt er lite inspirerande. Ikkje verkar det noko meir lystig på den andre sida av fjella heller. Der er fjelltoppane godt gøymde i regntunge skyer og marka svuppar tungt når ein går over den. Det verkar fristande å sette seg på flyet igjen tilbake til solfylte strender og blå himmel.

Men det varte ikkje lenge før omgivelsane lysna ein god del. Den 8. desember stod eg spent på flyplassen i Sandefjord og venta på at ein kjend skikkelse skulle kome rundt hjørnet og ut av ankomsthallen. Dei siste minutta verka lange som år før eg endelig såg han. Med eit smil som gjekk frå øyre til øyre kom han rundt hjørnet. Endelig var dei to lengste vekene i mitt liv over. Dustin var kommt til Norge og skulle vere her dei tre neste månadane. Her skulle han feire norsk jul og smake pinnekjøtt for første gang. Han skulle tilogmed feire bursdagen sin her før han skulle heim 7.mars 2008.

Ei trivelig og avslappa julefeiring på Stårheim.

Dei tre månadane har flydd forbi. Jula var særdeles vellukka, både pinnekjøttet og den kokte torsken falt i god smak. Det blei eit lite innspel av amerikansk jul og etter at ho mor bestemte seg for å diske opp med kalkun 1.juledag. Der stod Dustin for å gjere det på ekte amerikansk vis med heimelaga stuffing som tilbehør. Dette er nok ein tradisjon som kjem til å bli opprettholdt i åra framover ettersom den amerikanske varianten blei ein liten favoritt.

Tida etter nyttår har vel gått som kvardagar flest, med jobbing og avslapping i helgane. Det var ikkje før i slutten av februar/byrjinga av mars at planane byrja å ta form. Etter utallige telefonar til UDI med spørsmål om opphaldstillatelse vart det klart at han måtte forlate landet igjen etter at dei tre månadane var over.

Den norske vinteren måtte utfordrast med ein ny vri... akebrettståing...

Men vi ville ikkje gje opp så lett. Etter enda nokre utallige telefonar til forskjellige kontor rundt om i landet, tok vi turen ein torsdagskveld over Strynefjellet til Oslo. Der kræsja vi på sofaen til en svært så overraska storebror i Ski. Morgenen etter bar det av gårde på toget inn til byen for å atter ein gong stille seg i kø utanfor den Amerikanske ambassaden. Vi blei ståande i kø utanfor i ein god halvtime før han slapp gjennom sikkerhetssjekken. Men etter godt og vel ti minutt kom han smilande utigjen med papiret i handa. So bar det rett på McDonalds til lunch, det måtte jo feirast på ekte amerikansk vis... Dette var altså ein fredag. Papira var fyllt ut og sendt i ilpost til ei hyggelig dame som hadde tatt på seg å godkjenne papira for oss. Ved den vanlege prosedyren tar det omlag to månader å få papira gjennom systemet, men takka vere ein ekstra innsats frå serviceinnstillte personar vart drømmen virkelighet. Det var nokre nervepirrande dagar før vi fekk beskjeden om at alt var klart og det var berre å møte til avtalt tid. Og dokke kan tru det var nokre kilo som raste frå skuldrane våre når vi fekk den beskjeden. Torsdag morgen var finstasen klar saman med ein nydelig bukett som ei tydelig fornøgd mor hadde stelt i stand. Det var far, kry som ein hane, som stod for transporten til det viktige møtet. Med oss som tilskodarar var ei smørblid mormor og to småbrødre (som eg mistenkjer var med først og fremst fordi dei fekk fri frå skulen...).

Ein lykkelig dag...

Smilet er vertfall på plass.

Kvart på ti var vi viste inn i sermonirommet der det var nydelig pynta med levande lys og blomster. Der var to stolar til vitna og to stolar til brudefolket. Stolane til brudefolket var eit par nydelig utskårne antikke stolar i brunt tred, noko som var ein fin kontrast til det ellers moderne interiøret. Etter ein heil masse bilder frå alle vinklar kom dommerfullmektig inn og presenterte seg og helste på alle sammen. Han kasta ikkje vekk tida og starta å lese opp teksten med det same. Teksten var på engelsk etter forespørsel.

Vakkert pynta med levende lys.

Nydelige stolar til brudeparet.

Dommarfullmektigen var yngre enn venta, men han fekk sagt det han skulle.

Det var hovedskaleg det same som presten seier i samme situasjon, men på ein mindre prestelig måte. Det religiøse innslaget var borte og det som gjenstod var å gjere oss oppmerksomme på kva vi gjekk til og kva eit ekteskap innebar av lovnader til kvarandre, livet ut. Så kom spørsmålet.... Eg stussa litt på om eg skulle svare "Ja" eller "I do", men landa til slutt på "I do". Heldigvis svarte han det same, og vi kunne erklærast som rette ektefolk å vere. "You may kiss the bride"... Vårt første kyss som Mr & Mrs Benson.

"You may kiss the bride.... "

Så då var det gjort, eg har fått meg ein fantastisk ektemann og forhåpentligvis er han fornøgd med kona si. So no kan vi fortsette livet ilag her i Norge, han slepp å reise tilbake til USA før til neste år, vis han ikkje søker igjen då, eller kven veit, kanskje reiser eg over dit for å prøve lykken i mulighetenes land. So til alle dokke som no sit att med haka på knærne, ja, vi har gifta oss!

Eit himmelsk kyss!

"And they lived happily ever after..."

Bryllupskaka gjekk ned på høgkant...

Livet på Venice Beach

2007-11-16T20:40:00.000-08:00

Eit av dei meir iaugefallande kunstverka på Muscle Beach.

Sidan eg no skal vere her på Venice Beach ei god stund framover, rettare sagt til eg reiser heim, kan eg no skrive litt om korleis livet er her på denne herlige stranda. Eg må no berre innrømme at eg trivst svært godt her. Det skulle vel tale for seg viss ein tel dagane eg har budd her, som til saman kjem på nesten to mnd når eg pakkar sakene mine og reiser heim til Norge.

Dette er eit einmannsband. Dersom ein ikkje greier å overtale andre til å vere med i bandet, får ein ta alle instrumenta sjølv. Det har vertfall denne karen gjort.

Livet for dei fleste som bur og jobbar her på Venice beach er eit behagelig og avslappa liv. Det er ein gylden regel at ein ikkje ringjer eller bankar på hos nokon før tidlegast klokka ni på morgonen. For dei som arbeider morgonskift, startar det tidlegast klokka åtte, men vanlegvis ikkje før klokka er ni. Butikkar og kafear opnar gjerne ikkje før klokka blir nærmare elleve på formiddagen. Så dersom ein likar å sove lenge på morgonkvisten og finn stor glede i fint vær, varme dagar og ein heil del galne folk, so er Venice Beach plassen å bu. Her er ein link til eit webkamera som viser livet på boardwalken på Venice Beach:

http://www.westland.net/beachcam/

Hmm... Veit ikkje kor mange som synst dette er så flott, men han er vertfall storfornøgd sjølv ser det ut som.

Ja, galne folk er her vertfall nok av. Det verkar som at Venice Beach er ein stor magnet på litt sære typar. Langs boardwalken finn ein det meste, spåkoner eller spåmenn som tilbyr seg å fortelje deg glimt frå framtida for ein aldri so liten formue, kunstnarar som gjer nesten kva som helst for at du skal legge merke til dei og kunsten dei har med seg. Kvaliteten på kunstverka varierer vel en del, nokre kunne nok fått en del for verka sine, mens andre nok har innsett at det manglar noko og heller prøvar å prakke det på folk. Ellers kryr det av unge rapparar som prøvar å få publisert musikken sin ved å dele ut billege cd'ar blandt turistane, artistar av alle slag som underheld for en liten slump, og en heil del uteliggarar som ser langt etter småpengane dine.

Denne mørkhuda karen i speedo er Amir eller The Ballguy som han blir kalla. Han er kjend for å vandre rundt på boardwalken å underhalde folk ved å trille ein sølvball rundt på kroppen. Eg har hatt den glede å møte denne karakteren et par gongar, merkelig skrue...

Dette er enda eit eksempel på galskap. Denne dama budde på hostellet her ei heil stund mens ho jobba på bordwalken som spåkone. Det var ikkje akkurat det ho gav uttrykk av å vere etter kleda å dømme.

Mens eg er inne på uteliggarar, må det nevnast at Venice Beach må vere ein av dei beste plassane ein kan vere uteliggar på. Det kjem faktisk folk langveisfra, berre for å oppleve livet som uteliggar her på stranda. Dei som ikkje har tak over haudet kan trøste seg med at det er svært sjelden det regnar her, og temperaturen held seg over ti grader på det kaldaste på vinteren. Reint vatn kan dei forsyne seg med på stranda i dei mange drikkefontenene og dei kan bruke toaletta som er satt opp langs heile stranda, samt dei tilgjengelige dusjane ved sidan av. Og greier dei å tigge til seg eit par dollar om dagen kan dei leve godt på billige taco's hos La Fiesta. Der får du to stykk taco, med tilbehør, til en dollar. Den prisen er det ikkje mange som slår. Og som om ikkje dette skulle vere nok, kan dei sove omlag kor dei vil på den herlige stranda.

Her er ein av dei mange som nyttar den herliege stranda som seng når sola fell under horisonten.

Livet her minner i store trekk om livet i sydlegare strøk i Europa eller og slik dei lever i Sør-Amerika. Dagane er ikkje lagt opp etter klokka slik vi er vande med heime. Det er befriande å ikkje "måtte" sjå visse program til faste tider på tv. Eg har faktisk ikkje sett tv sidan eg kom her. Blir dagane for kjedelige finn vi fram ein film og slappar av. Nei, her står ein opp når sola blir for sterk til å sove i, eller rett og slett når ein føler for det. Har ein ikkje faste plikter, er livet langs boardwalken ein intressant plass å slå ihjel nokre timar. Litt avhengig av kor varmt det er, er stranda alltid eit godt alternativ.

Fargerik tagging på ein av dei gjenståande murveggane på stranda.

Dei har ikkje nøgd seg med å tagge murveggane, Palmar og bosdunkar har fått lide den same skjebnen. Eg er nesten litt overraska over at ikkje dua er meir fargerik enn ho er.

Kunstferdige palmetred på stranda.

No når vinteren melder sin ankomst her i California, er stranda meir egna til å spasere langs og berre nyte dei vakre solnedgangane. Det er nok ein god peikepinn på at vinteren er komen her når det blir ein smule kjølig å legge seg på stranda i berre bikinien. Den siste veka har det vore temmelig "lave" temperaturar her, dagtemperaturane har lege på rundt 18-19 grader, med ein kjølig trekk inn frå havet, so eg må dessverre berre sjå på at den gylne fargen eg hadde opparbeidd meg dei siste vekene, sakte men sikkert forsvinn. I tilegg til dei "lave" temperaturane har det lege ei råkald skodde over byen og ikkje gjort det so trivelig å bevege seg utandørs, so det har blitt mykje biljardspeling og video den siste veka.

Denne karen har gjort ein god jobb med å male veggen. Det er ikkje alle som ser at han er mala sjølv og. Ser ganske ekte ut spør du meg.

Det var ikkje før no den siste veka det plutselig skein opp igjen og vi fekk gode plussgrader igjen. So eg turde meg ein liten tur på stranda på mandag, men den kjølige vinden hang framleis att, so det var ikkje lenge eg holdt ut å ligge der. Då var det betre no dei tre siste dagane, med herlige 27-31 grader og berre ein liten mild bris inn frå havet, akkurat nok til å holde temperaturen heilt perfekt til soling. Det var herlig med litt "sommar" igjen. No er dokke nok mektig leide av å høre på syting om lave temperaturar på 18-19 grader og litt skodde, eg har vel kanskje blitt bortskjemt med alt ditta fine veiret eg har hatt på heile turen, so eg kjem nok til å få sjokk når eg kjem heim til iskalde minusgrader.

Sommaren er komen attende til Venice Beach. Etter eit par veker med kjølige temperarturar gjorde det godt med sol og 26 grader igjen.

Utsikta frå Venice Beach og oppover mot Santa Monica Beach.

"Jingle bells, jingle bells, help me get drunk, help me get to the liquor store..." Det er det denne karen syng heile dagen lang i håp om at nokon skal forbarme seg over han og slenge ein dollar eller to i koppen.

Eg har endeleg fått sendt avgårde bilen og. Den leverte eg i Paramount City, ein av dei 80 byane i Los Angeles, forrige fredag. Køyreturen frå Venice Beach til Paramount var ein opplevelse i seg sjølv. Bilen gjekk ikkje slik den skulle, så kvar gong turtalet kom opp mot 2000 omdr/min var det omlag som nokon trakka på bremsa. Eg var heldig som ikkje hadde nokon heilt nærme bak meg, det kunne blitt en kinkig affære dersom dei køyrde i meg. Men trafikken var ikkje so galen, eg hadde passa på å komme meg på veien når det var minst mulig trafikk, så det gjekk fint heile vegen. Etter 40 minutt med svimsing att og fram på forskjellige motorveiar for å komme til riktig bydel, var eg framme med shippingselskapet. Det var litt urovekkande at heile parkeringsplassen deira var full av gamle rusta bilar, men straks eg kom på baksida av bygget såg ting lysare ut. Det stod det nypolerte glis på rekke og rad, klare til å bli putta i ein container og shippa avgårde. Eg hadde fått plass i ein delt container, noko som gjorde det til ein relativt billeg affære å shippe den heile vegen frå Los Angeles og heim til Norge. Dei tok omlag same prisen som det norske selskapet skulle ha for frakta berre frå New York og heim. Eit ekstra pluss var det at ved å sende bilen i container kunne eg stroppe fast ting inne i bilen, ved såkalla roro-ferger kunne eg ikkje ha noko i bilen, kun det som følgde med bilen frå fabrikken. Bilen var levert og eg kunne ta fatt på den lange vegen heim til Venice. Det var ikkje så langt å køyre dit, men det var en heilt anna ting å ta bussen tilbake derfra. Eg spurde ein av dei som jobba der kor eg skulle gå for å komme til rette buss-stoppet, han forklarte meg vegen, men la til at eg måtte vere litt av en eventyrer for å hoppe på den bussturen. Eg tenkte med meg at har eg funne vegen tvers over heile Amerika, skulle eg no jammen greie ein liten busstur gjennom byen og. Der var heile tre ulike bussar som måtte til før eg var tilbake ved hostellet. Den første bussen, nummer 128, kom etter ein god halvtime og tok meg frå Paramount City til Long Beach Boulevard, der hoppa eg på neste buss, nummer 760, som tok meg til Downtown LA, den siste bussen, nummer 33, tok meg heldigvis heilt tilbake til Venice Beach. Heile ruta tok godt og vel to og ein halv time, men eg fekk no ei god omvisning i delar av byen eg sikkert aldri hadde besøkt dersom eg hadde reist rundt i bil. Det var ein slitsom tur sjølv om det var berre å sitte i ro på ein buss eller tre, då var det fantastisk godt å komme til heimelaga kjøttsuppe på ekte Virginia-vis, servert i sourdough-bollar(surdeigbollar). Det smakte nydelig godt og vi hadde middag i tre dagar av den kjelen.

Herlig Beef stew frå Virginia servert i ein bolle av sourdough (surdeig) med smelta ost på innsida. Det var nydelig godt etter ein uendeleg lang busstur.

Nokre av dokke lurer kanskje på kva eg et når eg er her borte. Det er vertfall ikkje norsk mat. Eg har ikkje ete godt brød sidan eg var heime. Her har dei berre søte og fine brød, noko eg ikkje er spesielt glad i. Men heldigvis kom eg over ekte Wasa knekkebrød, dei har gjort frokosten til en nytelse. Gode, grove knekkebrød med philadelphia-ost, salami og agurk. Ellers har dei gode baguettar på ei hurtigmatkjede som heiter Subway. Der kan ein plukke ut kva type baguett ein vil ha, og velge blandt eit utall av forskjellige typar pålegg, ein kan få dei grilla eller servert kalde, alt etter kva ein har lyst på. Anna mat eg verkeleg har fått augene opp for er kinesisk mat. Eg har ein kinesisk resturant rett over gata, noko som har blitt utnytta ved den minste anledning. Dei siste par vekene har eg imidlertid gått over til eit billegare alternativ, det er ein liten halvtime å gå dit å hente maten, men det er jo ein fin gåtur pluss at eg sparer nokre dollar på maten. Kjeden heiter Magic Wok, og dei serverer deg ein diger porsjon, nok til to personar, til den nette sum av fem dollar, tilsvarande nesten 30 kroner. Er ikkje verst for middag til to personar det. Vi har testa ut nokre buffetar i området, men har etter kvart funne ut at det ikkje er nokon god ide ettersom begge er for glade i mat og alltid ender opp med å ete for mykje. Og ein lang gåtur tilbake til hostellet er ikkje alltid det beste på stappfull mage. Så litt eksperimentering på kjøkkenet har enda med mange gode rettar, deriblandt klubb. Det må nevnast at det var ikkje eg som stod for bragden å putte klubb på bordet. Det var det Dustin som stod for, og med eit glimrande resultat. Det var ein amerikansk vri på denne klubben, med kalkun i staden for salt kjøt i klubben og i mangel på grovt mjøl i dette landet, blei denne klubben laga med kun reint kveitemjøl, eller som dei kallar det her, all-purpose-flour, brukandes-til-alt-mjøl. Men resultatet var 100% godkjendt, det smakte god klubb og det var slett ikkje verst med kalkun i klubben, det kan anbefalast. No får det vere nok for denne gang, eg har berre nokre dagar igjen her i Venice Beach. I skrivande stund er det blitt onsdags kveld, og eg reiser herifrå til New York på mandags morgenen med fly. So det gir meg knappe fire dagar igjen før eg må forlate dette paradiset. Då er det kjølig vær i New York nokre dagar før eg sete meg på flyet heimatte til Norge igjen på torsdags ettermiddag. Eg gler meg til å komme heim no. Det har vore en herlig tur med mange flotte opplevelsar, men det er likevel noko med "heime på Stårheim".

Grunn til å tru på skjebnen?

2007-11-10T21:49:00.000-08:00

510 miles att til Los Angeles...

Det var med eit digert smile eg satte avgarde vestover denne morgonen. Klokka var ikkje meir enn 8 då eg svinga ut på Route 66 vestover mot Los Angeles. Eg hadde sjekka ut vegen gjennom San Bernadino og inn til Los Angeles, og det var ingen vegar som var meldt stengde på grunn av dei voldsame brannane som herja i området. Eg følgde I-40 gjennom Arizona og over grensa til California, langs den sørlege grensa av Mojave-ørkenen til den smelta saman med I-15 som kom ned frå Las Vegas.

Ørken og vulkanske fjell så langt ein kan sjå her i Mojave-ørkenen.

Gamal bobil møter ny.

Då eg nerma meg San Bernadino var det tydelig at det var eit eller anna som var i fyr og flammer. Det var tjukk røyk over eit gigantisk område rundt fjella i San Bernadino, og det lukta bål lang veg. Eg kunne ikkje sjå noko til sjølve brannane, eg kunne knapt skimte fjella som låg like ved vegen. Det var nesten slik at eg lurte på om det var forsvarleg å la trafikken gå unna i vanleg tempo, det var ikkje god sikt akkurat.

Tjukk røyk fyller slettene rundt fjella i San Bernadino, California.

Ein kan såvidt skimte fjella i sørvest gjennom den tjukke røyken som har lagt seg over dalen etter dei voldsome skogbrannane i området.

Eg snirkla meg avstad i den stadig tettare trafikken ettersom eg nærma meg storbyen igjen. Eg tok det heile med knusande ro no, det var jo tross alt den fjerde gongen eg returnerte til denne byen, så tett trafikk og ørten vegbaner skremde meg ikkje lenger. Og godt var det, for skjebnen hadde planlagd en liten stressfaktor for meg, midt i byen. Eg hadde ikkje meir enn 45 minutt igjen å køyre før eg var framme ved hostellet igjen då den samme varsellampa som hadde lyst rett nord for Page lyste opp igjen. Eg merka at bilen ikkje drog slik den skulle og sidan eg ikkje visste kva som kunne vere gale, trude eg ikkje køyre heile vegen fram. Eg svinga til sides på vegskuldra for å finne ut kva eg skulle gjere. Det angra eg straks. Alle dei seks felta på motorvegen dundra forbi i 120 km/t, og i bana nærmast meg var det for det meste dei store trailerane som suste forbi. Det var heldigvis ein som hadde sett at eg hadde tenkt meg ut i vegen igjen og la over i det andre feltet, noko som gav meg akkurat nok tid til å snike meg inn på vegen igjen. Eg bestemte meg for å fortsette eit stykke til, for å sjå om eg tilfeldigvis kom forbi eit toyotaverksted langs vegen. Det gjorde eg ikkje, og etterkvart som eg kom inn på I-10 fann eg meg sjølv midt i den verste rushtraffikken, det var start og stopp i nesten ein halvtime. Eg bestemte meg for å ringe til Toyotaverkstedet og høyre kva dei anbefalte meg å gjere. Eg svinga ut på skuldra igjen og satte på nødblinken. Sidan dei ikkje visste kva som kunne vere gale med bilen anbefalte dei meg å få den taua til eit verksted og ikkje køyre lenger. Eg ringde AAA, tilsvarande NAF i norge, og fekk dei til å sende ein bil for å plukke meg opp. Det gjekk ikkje lenger enn knappe ti minutt før dei dukka opp. Det var ein ung hyggeleg meksikanar som med glede ville hjelpe meg til verkstaden. Eg forklare han kvar han skulle køyre, og det gjekk ikkje lange stunda før vi var framme. Eg blei godt mottatt av Niel, han som hadde tatt seg av meg forrige gang eg var der. Han var nok både letta og skuffa over å sjå meg igjen. Letta fordi det kanskje var pengar å håve inn, og skuffa fordi det kom til å bli litt av eit haudebry å undersøke bilen ettersom dei ikkje hadde peiling på dieselbilar. Eg gav han nøkkelen og satte meg inn på venterommet mens dei fekk ta seg av bilen. Det gjekk omlag tjue minutt til han kom tilbake og beklagde seg i lange baner for at dei ikkje kunne hjelpe meg. Dei fekk ikkje eingong kopla datamaskina til bilen, alt som kom opp på skjermen var "ukjendt bil". Han anbefalte meg å finne ein europeisk verkstad i området å høyre om dei kunne hjelpe meg. Eg takka for "hjelpa" og drog tilbake til hostellet.

Det var godt å sjå igjen kjende trakter etter lange timar på vegen.

Det var godt å komme tilbake til Venice. Eg blei ønskt velkommen tilbake igjen og fekk beskjed om at no var alt slik det skulle vere, eg var tilbake der eg høyrde heime. Eg gløymd heile bilproblemet og berre slappa av resten av kvelden. Det hadde vore ein lang dag, heile 8 timar å køyre pluss alt det ekstra styret med bilen. Det hadde tatt meg til saman 11 timar å komme meg frå Grand Canyon International Hostel i Flagstaff til Venice Beach Hostel på Venice Beach. Dei neste to dagane gjekk med til å finne ein verkstad som kunne sjekke ut kva som kunne vere gale med bilen. Eg fann ein kar frå Thailand som fekk kopla bilen til dataen sin. Men det synte seg å vere same feilkoden som eg hadde fått i Page, eit eller anna var ikkje som det skulle med dieselpumpa. Eg skulle egentlig ta bilen tilbake til denne karen eit par dagar seinare slik at han kunne finne ut kva som var gale, men etter ein del diskusjonar med meg sjølv fann eg ut at eg berre skulle sende bilen heim. Eg ville ikkje ta sjansen på at eg fekk den fiksa halvvegs her og blei ståande stranda ein stad midt i ørkenen viss noko skulle vere gale igjen. So kanskje var det skjebnen som hadde planlagt det heile. Eg var vertfall lykkelig og glad for at eg ikkje hadde reist austover i staden. Då hadde eg vore stranda i ein aller annan liten by i New Mexico, utan mulighet til å sende den nokon stad. Her kunne eg berre sette den på ein båt og sende den rett heim, og eg kunne vel ikkje vore i betre selskap heller. Det gjorde ingenting at eg ikkje fekk fullført turen. Det eg hadde att å sjå hadde eg enten sett før (Grand Canyon og Monument Valley) eller so var det berre stopp på vegen til New York. Så er det no ein god grunn til å starte planlegginga av neste tur (Neida, pappa, berre ta det med ro, eg blir heime ei stund). Eg har vertfall kommt eit skritt nærmare å tru på skjebnen etter dette. Kanskje var det skjebnen som sendte meg til Los Angeles i første omgang, til Venice Beach Hostel, til Dustin. Det er ikkje godt å vete, kanskje har eg funne drømmeprinsen, mannen i mitt liv, det er vertfall noko som er verdt å finne ut av. Og no har eg plutselig rikelig med tid til å gjere akkurat det.

Ilpost frå Norge...

2007-11-07T08:54:00.000-08:00

Vegen austover i solnedgangen. I det fjerne trugar nokre mistenkelege skyformasjonar.

Eg satte avgarde langs Highway 89 austover frå Springdale, gjennom dei fantastiske fjella i den sørlege delen av Grand Staircase Escalante National Monument, og vidare sørover mot Page, Arizona. Den første delen av turen var ein nytelse når det gjaldt natur. I det fjerne kunne eg sjå dei overveldande raude klippeveggane reise seg høgt til værs, og over dei tårna det seg opp tordenskyer som truga med skikkelig plaskregn. Eg såg for meg ein våt køyretur ein stad der framme, men til mitt store hell møtte eg aldri på noke regn. Sola takka for seg og etterlot seg eit landskap i tusmørke.

Dei raude veggane til Grand Staircase Escalante.

Det var ein lang og einsam veg i mørket denne kvelden. Fleire skilt langs vegen advarte mot dyr i vegbana, og kryssningspunkt for hjortedyr. Det var med rette, berre på ei lita strekke køyrde eg forbi seks nyleg påkøyrde dyr. Det var ei utriveleg strekke, der vegen var raud av blod og dei døde hjortedyra låg slengt til sides i grøfta. Eg var glad når eg kom til nye områder der risikoen for å treffe på noko på vegen var betraktelig mindre. Men den gleden skulle ikkje vare lenge. Omlag 20 miles nord for den vesle byen Page i Arizona skein det opp eit varsellys på dashbordet i bilen. Det var motorsjekk-lyset. Det var ikkje fritt for at pulsen steig nokre hakk og det kom nokre stygge ord over leppene mine. Eg svinga til sides på vegen og fann fram handboka til bilen. Eg hadde ikkje den fjernaste ide om kva som kunne vere gale, og som vanleg trudde eg det verste. Der stod eg då, midt på prærien i Arizona, hadde ikkje sett noko bebyggelse på over ein time, og det var framleis langt igjen til byen. Det var bekmørkt og den lisje traffikken som suste forbi gjorde ingen teikn til å slakke ned i tilfelle eg skulle trenge hjelp. Til min store lettelse fann eg til slutt ut at det var forsvarleg å køyre vidare, men med redusert fart. Eg lirka bilen inn på vegen igjen og putra avgårde. Dei 20 milesa (32 km) tok meg omlag 40 minutt, mot dei normale 20 i dette landet. Men lettelsen var stor då eg såg bygrense-skiltet lyse opp foran meg, Page, city limit. Eg svinga inn på eit Best Western hotell der eg fekk vegbeskrivelse til campingen i byen. Eg fekk låne internett so eg fekk sjekka ut om der var nokon Toyota-verkstad i nærleiken, men det nærmaste låg i byen Flagstaff, to timar sør for Page. Eg bestemte meg for å ta kontakt med dei neste dag.

Ein av dei meir spesielle bobilane på campingen. Denne var frakta over frå tyskland på samme måte som bilen min.

Dette er den vanlege typen bobilar dei brukar her i statane. Det minner meir om bussar. Desse kjem dei durande i med ein liten, eller stor, privatbil på slep.

Det var ikkje vankelig å finne campingen, den låg rett sør for byen. Eg rigga til det vesle teltet mitt og bestemte meg for å ta meg av klesvasken. Det var ingen vits i å gå rundt å bekymre seg for det som var gale med bilen, det fekk eg ta neste dag. Klesvaksen blei unnagjort i en fei før eg kokte meg en varm middag på den bittelisje primusen min, og putta meg til slutt til sengs. Eg våkna tidleg neste morgon og satte avgårde mot byen igjen. Eg fann eit verksted der dei ville sjekke ut kva som kunne vere gale. Det var en dyr affære å kople bilen til dataen hans, men eg måtte finne ut kva som var gale, so eg kan ikkje sei eg hadde so mykje valg akkurat. Eg fekk beskjed om at innen ein time ville dei vertfall ha funne ut kva som var gale med bilen. Eg tok meg ein spasertur rundt i byen mens eg venta. Nytta tida til å finne ein bank som ville akseptere masterkortet mitt. Eg hadde hatt trøbbel med det kortet heile vegen. Enten er det blitt avmagnetisert eller so har eg rett og slett slete det ut, for ingen minibankar vil ta det, og dei fleste bankar godtar ikkje manuell inntasting av kortet. Til mitt store hell fann eg ein som gav meg pengar uten eingong å spørje. Eg tusla tilbake til verkstaden i håp om at dei hadde funne ut kva som var gale. Det var dei ikkje, dei bad om ein time til før å prøve å finne feilen. Joda, eg hadde no ikkje so mykje valg. Eg var stranda i denne byen til dei var ferdige. Noko som tok dei til sammen nesten tre timar, uten at dei hadde klart å finne ut kva som var gale. Eit tips heimanfrå var å rense dieselfilteret ettersom dieselen her i landet er veldig grumsete. Det gjorde vertfall at bilen gjekk mykje betre enn den gjorde då eg kom til verkstaden, då gjekk den omlag ikkje i det heile tatt. Eg betalte for meg og tok turen til biblioteket etter ein bedre kinesisk middag(Orange Chicken og Chow Mein).

Solnedgangen ved biblioteket i Page.

Biblioteket er mykje meir brukt her i statane enn det er heime. Her aular det av folk heile dagane, unge og gamle, lesehestar og dei som er ute etter siste nytt på internett. Det er nok litt betre tilrettelagt her enn heime med gratis internett og trådlaus tilkopling for dei som har med eiga datamaskin. Denne kvelden var det tilogmed karaoke for dei små. Eg bestemte meg for å reise til Flagstaff neste dag og besøke Bob Sellers Toyota. Eg hadde ikkje dei store forhåpningane om at dei kunne hjelpe meg, men det var no verdt eit forsøk. Eg hadde god tid enda, så om det skulle vere nødvendig å bestille delar heimanfrå, kunne eg alltids vente på dei. Eg satte avgårde tidleg neste morgon. Det var ikkje så langt å køyre, men eg ville vere der tidleg slik at eg vertfall rakk verkstaden før den stengde.

Navajo Nation

Vegen mellom Page og Flagstaff var for det meste Navajo Nation. Det var raud ørken og raude knausar og fjell heile vegen. Landskapet minnte meg litt om det ein finn i Monument Valley. Det er vel ikkje utan grunn at dei kallar den raude sandsteinen for Navajo sandstone. Navajo Nation er eit kjempestort reservat heilt nordøst i Arizona. Eg kjende igjen dei karakteristiske "hyttene" dei byggjer av trestokkar, dei blir kalla Hogan. Det er ein slags permanent tipi. Langs vegen gjorde dei lokale kvinnene seg klare med borda sine fulle av smykker og souvernirar som dei selde til forbipasserande turistar. Eg stogga for å kike på utvalget deira og overhøyrde ein litt morosam samtale mellom ei jente og bestemora hennar. Jenta var tydeligvis flytt ut av reservatet og budde i ein nærliggande tattstad. Ho kom med matvarer av diverse slag til bestemor si, sikkert slikt som dei ikkje får tak i inne i reservatet. Men då bestemora kika oppi kassa med matvarene, kika ho forundra opp på jenta og spurde, "No candybars today? No sweets? No CHOCOLATE?", på ekte indianerengelsk. Ho hadde en anelse desperasjon i stemma, so ho var no vand med at det fulgte med ein liten godbit eller to. Jenta berre flirte og svarte at ho skulle få sjokolade neste gong ho kom forbi. Eg måtte glise litt av dette komiske innslaget, den gamle bestemora blei som ein liten unge når det kom til søtsaker. På turen vidare sørover køyrde eg inn i Cocochino National Forest. Der møtte eg ein vegg av røyk. Det var nok ein kontrollert skogbrann, men det såg temmeleg dramatisk ut likavel. Var litt spennande å køyre gjennom røyken, kva ville møte meg på den andre sida?

Skogbrann i Cococino National Forest. Trur kanskje eg skal flise denne traileren med eksplosiv last.

Det var nok ikkje noke anna enn meir skog som møtte meg på den andre sida av røykskya, men det var kanskje like greit.

Det var heldigvis meir røyk enn flammer heilt nærme vegen.

Eg fann fram til Bob Sellers Toyota i Flagstaff, og køyrde bilen rett inn i verstadhallen. Der blei eg godt mottatt av nysgjerrige mekanikarar som ikkje hadde sett ein dieseltoyota før. Dei ville gjerne hjelpe, men som forventa hadde dei ikkje noko som passa til denne bilen. Eg avtalte at eg skulle bestille nye dieselfilter og oljefilter heimanfrå og so skulle dei montere dei til meg. Som sagt så gjort. Eg fekk utmerka service av Toyota Nordfjord i Måløy, då dei sørga for at dei rette delane blei sendt med ilpost over atlanteren og til den lisje byen Flagstaff i Arizona. Det tok ikkje mange dagane før eg hadde fått pakken og statte kursen tilbake til verkstaden for å få arbeidet gjort. Dei lurte litt på om det var nokon i det heile tatt som visste korleis en gjorde dette på ein dieselbil, det var det ikkje, men dei skulle nok finne ut av det. Det siste blei sagt med eit skrått blikk på mekanikarane, men eg fekk no berre stole på dei. Dei fann nok ut av det. Ein og ein halv time etter var bilen klar. Med nytt dieselfilter, nytt oljefilter skulle alt vere flott. Bilen var tilogmed nyvaska, "standard service" har eg etterkvart lært.

Eg fekk akutt hunger etter norsk mat ein av dagane i Flagstaff, so eg tok å vispa ihop nokre ekte heimelaga kjøttkaker og heimelaga brun sos til. Skal sei det var godt gitt.

Dagane eg hadde i Flagstaff gjekk for det meste til å reparere den etter kvart så langvarige forkjølelsen eg hadde pådratt meg i Yosemite. Ettersom det var nokså kjølig i denne fjellandsbyen oppe på 7000 fot, faktisk låg dagtemperaturen på iskalde -4 grader dei første dagane. So eg holdt meg for det meste innendørs. Etter kvart som forkjølelsen slapp taket og utetemperaturen steig til behagelige 18 grader var det duka for litt utforsking av byen.

Ein av dei lokale pubane på hjørnet i Flagstaff.

Hausten er komen her i fjellet. Haustfargane blandar seg godt inn mellom dei raude teglsteinshusa i gatene.

Det var ein koselig liten by, med små, artige butikkar med kvar sine personlige preg. Små kafear og resturantar krydra den skarpe haustlufta med herlige dufter. Ein kunne bli svolten berre av å spasere gjennom gata. Det enda med at eg måtte ta turen inn på ein av dei koselige kafeane og kjøpe meg ein Chai Latte, noko som smakte heilt fortreffelig. Eg tusla vidare gjennom det lisje sentrum, noko som tok meg omlag eit kvarter. Det var ikkje so mykje å finne på i denne byen dersom du ikkje ville slå deg på fylla kvar einaste kveld. Det var ein del fjellturar i området, men sidan forkjølelsen fortsatt hang i litt, ville eg ikkje teste helsa heilt enda.

Eit av dei mange teglsteinshusa i denne byen midt i Cocochino-skogen. Litt merkeleg at dei ikkje har brukt treverk til å byggje husa.

Ein av dagane hadde eg meg ein tur til Flagstaff Mall. Det var ikkje så stort som eg hadde forventa, so eg fekk plutselig rikelig med tid å slå ihjel før eg kunne hoppe på bussen tilbake til byen. Mens eg gjekk der å strøna møtte eg på ei av dei som budde på hostellet. Ho hadde bil, og tilbydde seg å hjelpe meg å slå ihjel nokre timar. Vi suste mellom butikkane i hennar klassiske Mercedes cabriolet, såg på hundar i alle størrelsar bli kjemma og klippte, nokre enda som artige karikaturar mens eigarane desperat prøvde å få dei til å sitje i ro. Vi prøvekøyrde massasjestolar, med full kroppsmassasje, det er noke eg gjerne finn under juletredet i år i tilfelle nokon har vanskeligheter med å kome på noke til meg. Ellers vandra vi gjennom utallige skohyller og fann verdens herligaste tøfler. Før vi avslutta vindusshoppinga heilt hadde vi oss ein tur inn på ein krystallbutikk, der dei selde alt som hadde å gjere med spiritisme og overtru, reinkarnasjon, gudar, energikilder og spå-remedier. Her fekk vi prøve å bli spådd i ein av dei mange kortstokkane dei hadde der, eller ikkje direkte spådd, men vertfall få ein peikepinn på framtida og kva den kunne bringe dersom ein valgte å feste lit til alle teikna universet sendte oss. Eg forstod ikkje so mykje av det, men kortet eg trekte sa eit eller anna om at dette var den rette tida for meg å leve som ein katt, eg trivdes godt i mitt eget selskap og var sjølvstendig og sjølvsikker. Sikkert både vel og bra det, men eg fortsette no livet mitt som eg alltid har gjort, so trur eg framtida får vise kva eg har i vente.

Heritage square i Flagstaff.

Etter å ha fått fiksa bilen og pakka sammen alle sakene mine igjen, var det igjen klart for å rulle avgårde igjen. Spørsmålet var berre i kva retning eg ville reise. Eg hadde debattert med meg sjølv fram og tilbake og til slutt funne ut at eg hadde rikeleg med tid igjen, og ville derfor ta turen tilbake til Los Angeles. Ja, nokre av dokke bjynde vel å lure på kva det er som er så spesielt med den byen, kva det er i denne byen som lokkar meg tilbake gong etter gong. Nokre av dokke har vel alt pønska det ut, at der sit ein kar på eit hostel i Venice Beach som har teke ein stor del av oppmerksomheten min den siste månaden. Og no reiser eg altså tilbake ein siste gong, trur eg vertfall.

Zion National Park, forsteina sanddyner...

2007-10-17T19:09:00.000-07:00

Sand blir til stein...

Små, nifse kaktusar som veks overalt.

Ei dalande sol farga himmelen ildraud på veien mot aust.

Turen frå Los Angeles til den lisje byen Hurricane var ein knallfin køyretur. Eg suste gjennom ørkenlandskap inn til storbyen Las vegas, der eg møtte ettermiddagsrushet ut av byen. Men sett på den positive sida, eg fekk vertfall god tid til å kike på alle dei merkelige hotellbygningane og casinoa i byen. Trafikken løyste seg etter kvart og veien låg atter open mot nord. I speilet kunne eg nyte den nydelige solnedgangen over ørkenlandskapet og sjå kor skyene gjekk frå å vere aprikos til å bli blodraude. Sjåføren i bilen eg hadde bak meg vart nok en smule bekymra då eg satte i gang med å ta bilder av solnedgangen i sidespeilet, han lurte nok på om det var han eg tok bilder av, for det gjekk ikkje lenge so var fyren et godt stykke bak meg.

Ein av dei mange landeveisslitarane.

Ein artig liten "by" eg køyrde forbi.

Den passar vertfall godt inn i omgivelsane sine.

Eg kom fram til Hurricane, Utah, godt utpå kvelden. Eg hadde leita opp campingplassen på nettet, so eg visste kvar eg skulle. Men då eg kom fram til campingen synte det seg at dei berre hadde fullt utvikla plassar berekna på store amerikanske bobilar, og der kom eg med mitt lisje telt. Eg hadde dobbeltsjekka at dei faktisk skulle ha teltplassar, vertfall ifølge nettsida deira, men det var tydeligvis feil det då. Eg svippa innom ein bensinstasjon og spurde om dei visste om nokre andre plassar i området der dei hadde teltplassar til overkommelige prisar, men det nærmaste blei då nasjonalparken som låg 20 miles unna. Då var det berre en ting å gjere viss eg ville sleppe billeg unna. Eg gjekk inn på den lokale matvarebutikken og spurde etter sjefen. Han kom tuslande med verdens største smil og lurte på kva han kunne hjelpe meg med. Eg forklarte han saken og spurde pent om eg kunne få låne ein av parkeringsplassane utanfor for natta. Han klødde seg i skjegget og minnte litt om julenissen der han stod. So lyste det store smilet opp igjen då han sa at selfølgelig skulle eg få lov å parkere der for natta, det var ingen problem. Eg sa tusen takk og ønskte han ei god natt før eg tusla attende til "heimen" min. Det er ikkje farleg å reise rundt på måfå når ein møter so mykje kjekke og hjelpsame folk over alt.

Mektige raude klipper ruva høgt over Zion Valley.

Tidleg neste morgon bar det avgårde mot Zion National Park. Navnet har den fått etter at det var mormonar som slo seg ned i parken. Eg satte frå meg bilen ved informasjonssenteret og pakka på meg det eg trengde for å ta meg ein aldri så liten fjelltur. Eg hadde sett meg ut ein tur til Obsevation Point, ein tur på 8 miles frå botnen av dalen og 2148 fot opp til toppen.

Utsikt nedover mot Zion Valley frå turen min mot Observation Point.

Haustfargane var bjynt å vise seg i fjellet.

Vakre haustfargar.

Eit underleg mønster gjekk igjen i fjella her i Zion.

Veien mot toppen bukta seg avgårde langs eit gamalt elveleie.

Fasinerande å sjå kor elva har greve seg nedover i fjellet.

Nokon har gjort seg føre med stien.

Det var ein utrulig flott tur gjennom gøymde dalar, langs djupe kløfter og opp stupbratte skrentar. Det som fasinerte meg mest med denne turen var alle dei fantasitiske fargane langs stien. Fjellet skifta mellom grått, raudt, oransje og gult, medan dei flotte haustfargane sovidt var bjyndt å tre fram i lauvskogen. Sanden på stien var heller ikkje noko unntak, den var kvit og fin somme stader og raud andre stader.

Dette bilete lyg ikkje, fargane i fjellet var heilt utrulege.

Oransje klipper mot ein knallblå himmel.

Etter kvart som eg kom opp i høgde blei det meir og meir tydeleg at det faktisk var forsteina sanddyner eg spaserte på. Det var ein gong i tida opp til 3000 fot høge sanddyner som ruva landskapet her. Men etter kvart som tida gjekk, førte klimaendringar og ulike mineral til at desse sanddynene blei til fjell. Og grunnen til at dei no ser ut som dei gjer er vatn og vind. Desse elementa har forma dei tidlegare sanddynene til fantastiske klipper av Navajo-sandstein og gitt dei det spesielle utseende dei har i dag. Det var intressant å sjå på alle dei ulike laga i fjellet, kor nokre av laga verkar å vere meir porøse enn andre ettersom dei lettare har blitt vaska vekk og etterlatt seg djupe furer i fjellet. Ei lita pirkeprøve overbeviste meg om at det verkeleg er sand, steinen smuldra lett opp mellom fingrane mine og blei til fin sand.

På toppen hadde hausten verkeleg satt sine tydelege spor. Kan det bli vakrare?

På toppen av fjellet var stien dekt av sand. Det var som å gå på stranda igjen, riktignok litt kjøligare. Det var ikkje nokon varm dag akkurat, det datt tilogmed nokre dråpar regn på meg før eg nådde målet. Men takka vere ein hyggelig gjest på hostellet i Venice Beach, som hadde ei vindjakke til overs som ikkje passa han, holdt eg den kalde vinden ute. So mange tusen takk til han.

Når sola attpåtil kika fram, nei, då kan ein ikkje klage.

Fargerikt?

Utsikta sørover frå Observation Point. Toppen midt i dalen er Angels Landing.

Det var ei nydelig utsikt frå toppen av Observation Point. Her såg eg heile dalen i begge retningar, og midt i det heile låg Angels Landing. Eg gjekk turen opp Angels Landing i fjor, det var ein tur eg seint kjem til å gløyme, med stupbratte svingete vegar opp til det første platået, og ein supersmal sti langs kanten til toppen. Eg har skreve meir utfyllande om den turen i den andre bloggen min frå min forrige tur, amerikapaalangs.blogspot.com, for dei som er intresserte i å lese meir om den.

Eg satt ei stund på toppen og berre nytte utsikta til det fulle. Eg åt "nista" mi, som bestod av eit par bananer og ei nøtteblanding med rosiner og M&M's. Det var ikkje fritt for at dei mange ekorna(chipmunks) som for å sprang rundt der kom bort og ville tigge, men dei skal ikkje forast sidan dei ikkje tåler den maten turistane gjer dei, so dei fekk ikkje noko av nista mi. Eg ville ikkje ha eit ekorn med mageknip på samvittigheten.

Veien nedatte gjekk unna som ein vind. Det er merkeleg kor veien tilbake verkar å vere mykje kortare enn veien fram til eit ukjendt mål. Men det hadde vel kanskje litt å gjere med at det var nedoverbakke og eg har ein tendens til å småspringe nedover bakkar. Men det var godt eg kom meg ned i full fart, for idet eg gjekk på bussen kom det ei skikkelig rotbløyte, og dei som fortsatt var i fjellet blei nok godt gjennomvåte av den byga.

Dei mange toppane som omringar dalen.

Etter ein fin busstur gjennom dalen var eg tilbake med bilen min igjen. Eg tok meg ein liten køyretur til forskjellige utkikkspunkt for å ta nokre bilder no når sola endeleg hadde bestemt seg for å kike fram på alvor. Det var eit nydeleg syn der dei raude toppane verkeleg kom til sin rett, opplyste med ein knallblå himmel i bakgrunnen. Landskapet forandra heilt karakter, dei grøne plantane ser grønare ut, og lyset blir varmare når dei raude fjella reflekterar eit raudt skjer gjennom dalen.

Eg kan godt forstå dei første nybyggjarane som slo seg til her i dalen, dei var mormonar, det var forresten og dei som gav navn til Zion Valley. Dei kom til dalen i 1850-åra og spredte seg utover dalen i åra som kom. Dei navngav dalen, Zion, etter ein fredfull plass som var nevnt i bibelen, og det er verkeleg ein fredfull plass, til tross for alle turistane som kjem innom.

Sola bringer fargane til sin rett her i Zion.

Etter ein liten rast i byen Springdale, ein liten landsby rett vest for inngangen til Zion Valley, eit besøk på bibloteket for å sjekke ruta vidare på nettet og full tank på bilen, bar det avgårde over fjellet og vidare austover og sørover til Page, Arizona, ein liten by ved Lake Powell. Veien gjennom dalen og over fjella var prega av dei fantastiske fargane i fjellet. På veien over kom ein heilt nær dei raude klippene, enkelte plassar var det tunnellar gjennom fjellet og ein kom ut til eit syn for gudar. Været hadde verkeleg forbetra seg utover dagen, og no når dagen var på hell og sola kraup nedover mot horisonten, blei landskapet bada i eit gyllent lys som fekk tilogmed dei bleikaste toppane til å skine.

Solnedgang i Zion.

Lange skuggar viser seg på dei raude berga.

Turen frå Zion til Page blei ein spannande tur, mykje flott natur, og litt dramatikk langs den øde veien ei mørk natt i Oktober...

Death Valley, høgt og lavt.

2007-10-12T18:54:00.000-07:00

Endelause vegar på vegen mot Death Valley.

Turen austover frå Los Angeles til Death Valley starta grytidleg på morgonen. Eg hadde fått med meg selskap denne gongen. Dustin, ein av dei ansatte på hostellet hadde eit par dagar fri og ville gjerne vere med på denne opplevelsesferda til "dødens dal". Vi satte avgårde grytidlig på morgonen, med eventyrlysta på topp.

Det er ikkje noko å seie på utsikta.

Eg hadde i utgangspunktet tenkt å følge I-15 østover, men bestemte meg for å sjå kvar gps'en førte oss hen. Det blei vertfall en intressant start på turen. Vi suste avgårde på uendelige øde vegar der vi ikkje møtte anna enn tørre busker som vinden sendte hoppande over veien. Idet vi hadde kommt til endes på ei uendelig lang strekke, opna det seg ei ny. Vi kunne sjå kvar vi kom til å vere ein time seinare, ein stad langt der framme på den samme lange strekka.

Der der ein gong var hav, er det no berre ei knusktørr slette igjen.

Ute å spasera på havbotnen.

Her kjem det ikkje mykje regn.

Stein, sand og grus.

Vi var vel begge ganske trøtte og leide av denne etterkvart kjedelige vegen då vi endelig såg noko som kunne minne om landskapet rundt Death Valley. Ei diger inntørka slette der tydelige spor viste at her var det sola som rådde. Etter ein liten spasertur i dette sprøsteikte landskapet, bar det avgårde oppover fjellsida. Bak fjella låg den varme gryta, Death Valley, klar til å sluke enda to nysgjerrige turistar. På vegen opp var det satt opp varselskilt der ein fekk beskjed om å skru av airconditionen for å unngå at motoren blei overoppheta, og utallige vanntankar var sett opp for dei som var i trøbbel. Men dette var heldigvis ikkje ein av dei varme dagane, temperaturen held seg på levelege nivå på denne tida av året, vel behagelige 35 grader. Dersom du skulle forville deg hit i Juli eller August ville du nok vore takknemleg for kvar ein einaste vanntank du kunne komme over, då stig temperaturen til over 45 grader.

Her er vi på havnivå igjen.

Ein liten peikepinn på kortid du ikkje vil befinne deg i Death Valley.

Første plassen vi kom til var Stovepipe Wells, der hadde dei ein liten butikk, der dei selde mat og bensin til trengande, eit informasjonskontor og overnattingsmulighetar. Her fekk vi handla inn til kveldens middag som skulle bestå av pølser, grilla på pinne over bålet, og potetmos. Skikkelig campingmat med andre ord. Med hendene fulle av ved, is og mat returnerte vi til bilen og satte avgårde igjen.

Her har det tydeligvis samla seg ein liten dam ein gong. Den blei nok ikkje langliva.

Er ikkje alle som overleve i dette landskapet.

Her står nokre grastustar igjen, men sanden rundt dei firsvinn sakte men sikkert.

Det varte ikkje lenge før vi kom til nokre sanddyner som tårna seg opp i det fjerne. Vi stogga for å utforske desse litt nærmare. Men etter å ha trakka eit stykke mot dei uten at det såg ut til å hjelpe, fann vi ut at vi greidde oss med å sjå dei på avstand. Eg var ganske trøtt etter å ha køyrd i fem timar på endelause vegar, so vi bestemmte oss for å finne campen som låg i Furnace Creek. På veien kom vi over eit museum for Borax-utvinning. Der fekk vi heile historia om utvinninga av borax i Death Valley, om dei tjue muldyra som trakk med seg dei tunge vognene 165 miles over Paramint Mountains, gjennom ørkenen til den nærmaste togstasjonen i Mojave-ørkenen. Det var fasinerande å faktisk sjå dei samme vognene som blei brukt på den tida. Heile turen fram og tilbake tok dei 20 dagar, der turen starta på 190 fot under havflata og tok dei opp til heile 2000 fot før reisa var over. Med to fullasta vogner og ein vanntank kom den totale vekta på lasta på 36 1/2 tonn! Ikkje rart dei trengde tjue muldyr for å komme seg fram.

Tjue beintøffe muldyr på vei til Mojave-ørkenen.

Her er vognene dei brukte til å frakte borax.

Etter å ha vandra rundt blandt gamle vogner og merkelige konstruksjonar fann vi fram til campen. Der var alle teltplassane enten opptekne eller reserverte, so vi tok sjangsen på å slå oss til på ein av dei opne bobilplassane. Der var mange ledige, og ingen fare for at det kom til å bli fullt den kvelden. Sidan det enda var lyst og litt for varmt til å berre sitte i ro ute, satte vi kursen mot Dantes View. Det var en liten køyretur på en halvtime, der den siste delen var kjempebratt og svingete, før vi stod på toppen med ei fantastisk utsikt utover heile dalen. Det blei ikkje mindre flott av at sola var på veg ned bak dei høge fjella i vest heller. Det såg nesten uvirkelig ut frå der vi stod. Langt der nede låg Badwater med sine saltflater, kvite, nesten som snø. Heile dalen var marmorert av tørre elvar som kom ut av forskjellige dalar og hadde lagt att sediment av ulike slag i ulike fargar. Det var eit vakkert syn.

Ei fantastisk utsikt frå Dantes View.

Sola forsvinn ned bak fjella i Death Valley.

På vegen nedatte frå Dantes View holdt eg nesten på å køyre over eit eller anna som kraup på vegen. Eg syns det likna mistenkeleg på ein tarantell, so eg heiv meg på bremsene og rygga tilbake. Satte på nødblinken og hoppa ut av bilen for å sjekke dette litt nærmare. Riktignok var det ein sprell levande tarantell som hadde tenkt seg over veien. Eg fann fram kameraet og knipsa i veg. Eg satt på huk ein god halvmeter foran dette vesenet, og Dustin stod å trippa tre meter lenger borte, klar til å sette avgårde dersom den skulle finne på å angripe. Han hadde vore ute for å bli jaga av ein tarantell før, og det var ikkje noko han ville prøve igjen. Men dette var ein fredeleg type, han lot meg ta bilda mine og spankulerte vidare.

Denne "vesle" karen hadde tenkt seg over vegen, men blei utsett for eit paparazziangrep før han kom so langt.

Vi reiste tilbake til campen og fyrte opp bålet, klare til å sette til livs eit nydelig måltid av grilla pølser og potetmos. Det var nydelig godt, pølsene var ikkje som dei vi får heime, men her ute i ødelandet smakte dei fantastisk. Eg blei sittande å sjå på den utrulege stjernehimmelen som var her i Death Valley, der ingen lys kunne forstyrre synet av alle stjernene som blinka som diamantar på nattehimmelen. Eg fann fram til Karlsvogna og følte eit stikk av heimlengsel. Kvar einaste dag det er klår himmel heime ser eg den henge over lada vår heime på Stårheim. Eg lukka augene og såg det så tydelig for meg, siluettane av askene bak lada, den svarte skuggen av Myroldsstøylen og over det heile heng Karlsvogna. Sidan vi ikkje hadde telt som kunne romme to stykker blei det ei natt under stjernehimmelen. Det var ikkje fritt for at eg lurte litt då eg kjende noko som kraup over foten min. det var ikkje noko lite insekt. Eg sparka det bort og håpte det ville finne veien langt bort frå mine føter deretter. Rett etter eg hadde lukka augene og bestemt meg for å sveve inn i draumeland blei stillheten brutt av nokre velkjende hyl. En flokk prærieulvar hadde tydeligvis eitkvart å diskutere seg imellom, men det var heldigvis ein relativt kortvarig samtale i forhold til den eg blei utsett for i Yellowstone. Denne var over på ti minutt, og takk og pris for det. Det er ikkje nokre vakre hyl dei gir frå seg, det minner meir om ein hund som hyler i smerte.

Kven kunne vel vete at det var her alle dei "koselige småkrypa" likte seg?

Det var herleg å vakne til ein nydeleg soloppgang i Death Valley. Lufta var frisk og rein, og temperaturen steig raskt. Det var 18 grader klokka sju på morgonen og når klokka var ni var gradestokken oppe på heile 28 grader. Etter en smakfull havregraut til frukost var vi på veien igjen. Det første vi stogga for å utforske nærmare var Golden Canyon. Der følgde vi eit uttørka elveleie oppover ein dal mellom fjell av sand og leire. I enden, langt langt foran oss kunne vi sjå fjell i alle nyansar av raudt, beige og orange. Vi hadde det litt moro med å bestige mindre toppar av leire og sand som smuldra vekk under føta på oss, noko som gjorde det til ei lita utfordring å komme seg heilskinna både opp og ned. Skal ikkje nekte for at det blei nokre hol i fasaden, dei er skarpe dessa inntørka leirefjella. Etter å ha sprunge av oss den verste overskuddsenergien, prøvde vi å finne ein veg fram til det store fjellet i bakgrunnen. Vi snirkla oss oppover nokre elveleier som blei smalare og smalare heilt til det ikkje var framkomeleg lenger, vi møtte veggen og det gjekk ikkje an å gå på denne leirehaugen, vi sank berre nedi. Så vi snudde tilbake og suste vidare.

Leirefjell-surfing

Det var ikkje alle plassar det var like framkommelig.

Dei er gansge imponerande desse leirefjella, vertfall når ein kjem nært.

Dustin på vei mot nye utfordringar.

Her blei det til slutt umulig å komme seg fram.

Var fristande å prøve seg på desse.

Artig å sjå kor fargane forandra seg i dei forskjellige laga fjella var bygd opp av.

Flott utsikt frå en av dei beseira toppane.

Her ser ein tydelig kor jordskorpa er bretta ein gong for lenge sidan.

"Djevelens golfbane"

Dette kan bli ein spennande gåtur.

Saltkrystallane lagar alle slags figurar.

Ekje godt å stikke seg på desse, dei er harde og skarpe.

Ein av dei skumlaste plassane eg har vandra må ha vore i Devils Golf Course, djevelens golfbane. Der hadde saltkrystallane vokse oppover og danna ei potensielt smertefull hinderløype. Det var vanskelig nok berre å gå der, men tanken på å snuble å dette der var skremmande. Då var du vertfall garantert noken sviande kutt der du traff bakken. Saltkrystallane hadde danna sylskarpe piggar og små knivar som berre venta på at nokon skulle stuble seg borti. Dei fleste veit nok, eller kan tenke seg, kor det føles å få strødd salt i eit ope sår, ikkje minst stikke seg på salte piggar. Eg smakte sovidt på noko av dette kvite som stakk opp, og eg var glad eg hadde vatnet innen rekkevidde, det var så absolutt salt.

Ei ensom buske på veien til Natural Bridge.

Natural Bridge.

Veien nedatte frå klatreturen på Natural Bridge.

Neste stopp var ved Natural Bridge, ei bru som var blitt danna av at ei elv for lenge lenge sidan hadde gravd seg under eit hardare parti med stein. Det var selfølgelig altfor fristande til å la vere å klatre opp på brua og nyte utsikten derifrå. Det var en smal og bratt klatretur, men desto bedre føltes det å vere kommt opp. Enda nokre hol i fasaden måtte til for å komme seg nedatte, men slikt må ein vel berre rekne med. Det var mange spor etter små fossar som ein gong hadde stupt utfor kanten og ned i den tidlegare elva. Dei hadde satt sine preg på landskapet dei og enda dei ikkje var så store.

Merkelig tanke, ei stor elv i Death Valley.

Tydelige spor etter ein foss som ein gong har kasta seg utfor kanten.

"Mushroom rock", minner mykje om Kannesteinen heime

Turen gikk vidare til det store turistmålet, Badwater, der det var tillaga slik at ein kunne gå ut på den store saltflata og kjenne kor det føltes å spasere på ein inntørka saltsjø. Eg hadde prøvd det tidlegare, når eg var på den verkeleg store saltsjøen, Salar de Uyuni, i Bolivia. Men det var likevel artig å prøve det igjen.

Badwater, det lisje som er igjen av det etter ein lang og varm sommar.

Salt og mineral krystalliserar seg i små "tuer" i vatnet.

Er nok salt for nokre å framover her skulle ein tru.

Ein vei over saltflata.

Eg veit ikkje om det er vanleg, men vinden over Badwater var utrulig kraftig denne dagen. Eg kunne lene over meg i vindkasta og den holdt meg temmelig godt. Det var litt ironisk, vi stod å talde alle hattane som låg spredt i det lisje vatnet som var der, og to minutt etterpå fauk capsen til Dustin. Det var egentlig ganske synd ettersom dette var ein spesiell caps, med mange minner knytta til. Det var ikkje mulig å hente den heller sidan området var avstengt for å bevare den skjøre naturen der. Så han måtte ta eit vemodig farvel med den då vi reiste derifrå på vår ferd tilbake til sivilisasjonen. Mesteparten av vegen ut av parken blei vi liggande bak en heil gjeng med finske motorsyklistar. Dei køyrde sakte på grunn av dei sterke vindane som kom inn frå sida, og det var ingen forbikøyringsmulighetar, så turen tok si tid. Eg skjønar godt at dei ikkje turde køyre forare. Når eg hadde vindauget ope på den sida der vinden kom inn, kunne eg sjå kor døra på den andre sida heldt på å blåse opp, den stod berre å rista i ramma. Vi kom oss no etter kvart forbi desse 20 rytterane frå vårt naboland i aust, og eg vinka fint til dei idet eg suste forbi, dei hadde nok sett at det var noko kjendt med skilta mine for dei gliste godt tilbake. Veien tilbake til Los Angeles gikk unna som en vind, berre ein kinesisk buffet fanga oppmerksomheten vår nok til at vi hadde eit aldri so lite stopp, og åt altfor mykje av den gode maten. Vi følgde I-15 heile veien inn til byen, og til tross for tett trafikk og eit manglande speil, kom vi oss trygt tilbake til hostellet utpå kvelden. Der blei vi ønskt velkomne tilbake og fekk utallige spørsmål om korleis det var blandt alle skorpionane på campingen. Det var noko vi ikkje var klar over før vi kom tilbake, at det var rikelig med sanne skumle beist rundt røttene på treda på campen, som var akkurat der vi hadde slengt ut liggeunderlag og tepper. Kanskje var det ein skorpion som hadde kravla over foten min kvelden før? Det høyrer med til historia at dagen etter at vi kom tilbake frå Death Valley, på ein gåtur til Santa Monica, gjekk vi forbi ein heil bråte med motorsyklar med finske flagg på. Og riktignok, like ved sidan av satt heile den finske motorsykkelgjengen å åt middag. Litt av eit samantreff, å treffe på dei same karane på Venice Beach. Eg trur dei kjende oss igjen for vi fekk nokre gjenkjennande blikk idet vi tusla forbi.

Yosemite, en kald opplevelse...

2007-10-11T11:58:00.000-07:00

Half Dome

Det var en herleg følelse og kome tilbake å sjå igjen Half Dome. Sist eg var her, i august 2006, sat eg på toppen av denne kjempen og dingla med beina utfor kanten, med 1444 meter med luft under helane. Den var en nydelig tur som eg hadde planer om å gjenta denne gongen.

Ei fantastisk utsikt frå Glacier Point.

Mitt første stopp i denne verda av granittkjempar var på toppen av Glacier Point. Der hadde eg ei fantastisk utsikt over Yosemite Valley og fjella rundt Half dome. Ordet "stupbratt" fekk ei heilt ny meining her oppe. Herfra såg du rett ned i furetoppane 975 meter rett under deg.

Basehopping?

Yosemite Valley.

Ferda gikk vidare gjennom den grøne dalen, forbi El Capitan, ein av verdas mest utfordrande klatreveggar, og inn til Yosemite Village. Der hadde eg egentlig tenkt å campe, men dessverre var alle campingplassane fulle. Då var det nærmaste alternativet Crane Flats, ein camp i fureskogen på 6200 fot. Eg handla med meg det eg trengde av mat og vatn og satte avgårde.

Det tok meg ein god halvtime å køyre frå Yosemite Village til Crane Flats. Vel framme blei eg tatt godt imot av en smilande blid ranger som tydeligvis var glad for at skiftet hans endelig var over. Han bad meg finne meg en plass eg likte og føle meg som heime. Han skulle berre visst kor heime eg følte meg dei neste to dagane...

Bjørneboks, her er maten trygg for bjørn.

Den første dagen slappa eg berre av. Eg satte meg på benken min ved sidan av teltet og satte igang med å fylle dei tome sidene i dagboka mi. Det var ei god stund sidan sist eg hadde skreve i den no, so mykje av dei to siste vekene var alt gått i gløymeboka. Etter å ha tømt hukommelsen fann eg fram kartboka og bladde i den ei stund. Det varte ikkje lenge etter at sola var gått ned før eg måtte til å pakke på meg meir klede. Gradestokken kraup fort nedover her oppe i høgda. Det som starta som ei varm og fin dag, enda i ein iskald, stjerneklar kveld. Her var det berre en ting å gjere, pakke seg godt ned i soveposen og sove. Det første eg gjorde på morgonkvisten var å fyre opp primusen min. Her måtte det gloheite kaffi til for å holde heten. Eg kika på temperaturmålaren i bilen, og gradestokken hadde kråpe ned på 2 grader. Ikkje rart det var vanskelig å holde heten. Men etter en stor kopp med varm og god kaffi, var eg bjynt å få lunken i kroppen igjen. Planen var å kare seg opp fjellsida til toppen av Half Dome denne morgonen, men sidan eg hadde glømt å kjøpe med meg snack til turen, fann eg ut at eg skulle heller ta det neste dag. So eg satte kursen mot en varm og god dusj og eit skippertak med skittentøyvask.

Fjella rundt Yosemite Valley.

El Capitan, ei utfordring for dei som likar å klatre.

Det kan ikkje kallast nokon varm dusj når dusjrommet knapt nok når 4 grader og vatnet skiftar mellom lunka og kaldt, men eg fekk no skremt vekk nattesøvnen vertfall. Heldigvis var det en stol ved sidan av tørketrommelen på vaskerommet, so eg blei sittande der å hete meg på den varme lufta som kom ut. Det gjorde susen.

Snøbyger i toppane.

Solnedgangen fargar granittveggen raud.

Eg hadde meg ein liten køyretur rundt i parken og kika på diverse ting før eg fann fram til Yosemite Lodge, der eg til min store lykke fann gratis trådlaust internett, og ikkje minst ein varm plass i sitte. Då var kvelden min redda. Det var ikkje noko å gjere på kvelden likevel, so eg blei sittande der å oppdatere meg på det som hende rundt i verda.

Brrr... Det var kaldt å stå opp denne morgonen.

Då eg våkna neste morgen var det mistenkelig kaldt. Eg kika utfor teltet, og joda, som eg frykta. Bakken var kvit, og gradestokken hadde dukka under streken og frose fast på -4 grader. Brrrrr... Her var det berre en ting å gjere. Eg hoppa i bilen, skrudde varmen på fullt og satte kursen mot Yosemite Lodge. Det gikk ikkje fort med meg denne morgenen, vegen var glatt og svingete. Etter tre kvarter med snirkling nedover bakkane, var eg framme ved varmen. Det sludda idet eg parkerte bilen og skunda meg innanfor dørene. Det første eg gjorde var å sjekke værutsiktene, og dei såg ikkje bra ut. Det var meldt snø og kaldt dei to neste dagane. Det var nok ikkje meininga at eg skulle komme meg opp på noke fjell denne gongen. Men eg tok det ikkje så tungt, det betyr berre at eg har ei god unnskyldning til å komme tilbake. Det var ikkje berre eg som syntest ditta veiret var en smule utrivelig, lobbyen på hotellet var smekkfull av forfrosne turistar. Det var ikkje fritt for at eg undra meg over min norske arv, dette burde vore midt i blinken for meg, men eg får vel unnskylde meg med at eg har vore litt for lenge på stranda i Los Angeles. Planen for den vidare reisa blei og forkludra av dette kalde innspelet. Eg skulle etter rett ta vegen over Tioga Pass og sørøst til Death Valley. Men på grunn av snø og is, var denne vegen stengd. Då var det berre en ting å gjere, snu nasa vest- og sørover igjen.

Trolsk stemning idet morgentåka smyg seg mellom dei haustfarga treda.

Ferda mot varmare strøk starta grytidleg neste morgon. Temperaturen var iskalde -5 grader og utan vottar var det en mildt sagt smertefull sak å plukke ned teltet. Det enda med at eg rista av den verste isen, putta det i bilen saman med alt eg hadde i bjørneboksen og satte avgårde. Det tok en god time før eg hadde fått igjen følelsen i alle fingrane, og enda en time før dei var tilbake til normal temperatur. Humøret steig raskt, og det same gjorde uheldigvis farta og.

Eg suste rundt en sving, og kven andre enn sherriffen stod der. Han satte på blålysa og det gjekk ikkje lenge før eg hadde han en liten meter bak meg. Eg svinga ut på ei avkøyrsle og måtte pent vente på at han kom spaserande opp på sida av bilen. "Good morning, miss. May I see you driverslicence and vehicleregistration, please?". Det måtte jo berre skje en gong. Etter å ha kommt meg etter den første skjelven, måtte eg berre le av heile greia. Han kom tilbake og eg spurde om han trengde hjelp med oversettinga. Jo, han kunne trenge litt hjelp, sa han og flirte. Han fekk den informasjonen han trengde og ei underskrift. Eg fekk innkallelsen min til Supreme Court og fekk en peikefinger om å ta det rolig vidare, før eg ønskte han en god dag vidare og satte avgårde igjen. Eg måtte flire, stogga av sheriffen. Jaja, so hadde eg fått prøvd det og.

Med sherriffen i speilet...

Eg hadde bestemt meg for å ta turen tilbake til Venice Beach, Los Angeles igjen for å hete meg oppigjen før eg satte kursen vidare. Det var ein seks timers køyretur, og eg skal love dokke det var herlig og komme til varmare strøk igjen.

Sequoia og King's Canyon National Parks

2007-10-05T12:09:00.000-07:00

Eit fjell i fyr og flammer.

Hospital rock, det var her indianarane som heldt til her gikk dersom dei var sjuke.

Det første som møtte meg når eg kom fram til Sequoia NP var ei voldsom røyksky frå eit av fjella inne i parken. Eg frykta at parken var stengd på grunn av skogbrann. Eg kom fram til inngangsporten og fann til min store lettelse ut at det var ingen stengde vegar inne i parken. Eg køyrde vidare til campingen, som låg omlag 5 miles lenger inn i parken. Campen låg fint plassert inne i ein lun eikeskog omkransa av høge fjell. På registreringskontoret for campen var der ingen å sjå, berre eit stort oppslag om "svært høg bjørneaktivitet" på campingen. Eg fann meg ein plass der eg ikkje var altfor langt frå naboen, i tilfelle det skulle komme ein bamse tuslande på natta. Eg hadde ikkje før fått opp teltet før ei av dei frivillige campinggjestane kom bort og fortalde om bjørneaktiviteten dei hadde hatt der siste dagane. Dei to foregåande dagane hadde dei hatt to innbrot i to forskjellige bilar inne på campingområdet. I begge tilfella var gjerningsmannen ein svartbjørn. Ho ville ikkje skremme meg, men ville berre at eg skulle vere klar over at det var på plassen rett ved sidan av meg begge innbrota hadde funne stad. Eg måtte berre passe på å fjerne alle lukter frå bilen. All mat, søppel, toalettsaker og vaskeartiklar, kort sagt alt som lukta, måtte takast ut av bilen og plasserast i ein "bjørnesikker boks" som var plassert på plassen.

Skal tru om han fekk lønn for strevet?

Det var tydelig at faren for å treffe bjørn på campen var reell.

Eg var meir enn nøye med å fjerne absolutt alt, tilogmed smular eg fann under setet. Dissa bjørnane har ein fantastisk luktesans, så om det so berre er eit dropspapir som ligg att, kan det vere nok til at dei ser seg verdt bryet med å brette ned døra berre for å sjekke det ut. So eg tenkte det var betre å gjere det skikkelig enn å finne bilen morgenen etter med ein svær bamse inni.

Det var på plassen rett bak bilen min bjørnane hadde hatt fest kvelden før.

Dette var beskjeden som møtte meg ved campen, bjørnemeter. Bjørneaktivitet: Svært høg!!!

Då eg var fornøgd med jobben, satte eg meg på "bordet mitt" og tok til å skrive postkort. Sola var gått ned og det varte ikkje lenge før eg måtte fram med lykta mi for å sjå kva eg heldt på med. Godt inne i kortskrivinga knakte det i kvistar i buskene ved sidan av meg. Det var ikkje fritt for at hjertrytmen steig en smule nei. Eg fekk retta lykta mot der lyden kom frå, men der var det ingenting å sjå. Eg fortsatte med korta mine til det knakte igjen. Denne gongen var det ikkje tvil om at det var noko inne i buskene. Eg gikk forsiktig bort for å sjå betre etter. Det blinka i eit par auger litt lenger borte. Eg fekk justert lysstrålen og fekk sjå ein nysgjerrig liten rev fare snikande mellom trestammane. Han var nok på jakt etter restane etter bjørnane kvelden før. Det var eit uforsiktig par som hadde etterlatt seg nokre tortilla-lefser då dei reiste, noko som hadde tiltrekt seg fleire bjørnar kvelden før. Plassen var blitt rydda opp i løpet av dagen, så der var nok ikkje noko å finne for denne stakkaren. Eg blei ståande ei stund å sjå på reven, letta sidan det ikkje var nokon brumlebass.

Utkanten av skogbrannen eg såg ved inngangen.

Sentinel Tree, i to delar...

Huset i bakgrunnen er ikkje noko "lilleputt"-hus.

Neste morgon gjekk turen vidare gjennom parken for å komme til dei virkelig store Sequoia treda. Det første eg kom til var ein kjempe som var kalla Sentinel Tree. Endå dette berre var eit gjennomsnittleg Sequoia-tred, var det enormt. Vekta på det kan samanliknast med vekta på to full-lasta jumbo jet'ar. Ja, det høyrest utruleg ut, men det er nok sant. Berre dei gigantiske konglane vitnar om at det er noko stort som veks i nærleiken.

Dette er noko anna enn dei vi finn i skogen heime.

Utsikta utover fjella i Sequoia, om enn noko redusert på grunn av røyk.

Hmm... Skal tru kor mange som får plass i ditta holet.

Turen fortsatte gjennom dei djupe skogane i parken til hovedattraksjonen, General Sherman, verdens største tred. Det er ikkje det høgaste og heller ikkje det tjukkaste, men det samla volumet på tredet gjer det til en regent blandt dei store. Berre synd at eg ikkje har vidvinkel på kameraet mitt, det var kul umulig å få med heile tredet på eit og same bilete. Då blir alternativet å ta to bilder, eit av rota og eit av toppen...

General Sherman, verdas største tred.

Etter å ha beundra det gigantiske tredet til nakken gav beskjed om at nok fekk vere nok, bar det vidare til neste park, King's Canyon. Det var ikkje lange køyreturen ettersom dei to parkane ligg rett ved sidan av kvarandre.

General Grant, nasjonens juletred.

Det blir en lang klatretur for den som skal plassere stjerna i toppen av dette juletredet.

Vel innanfor grensene til King's Canyon var det parkens andre gigant som skulle beskuast, General Grant. Dette tredet, som er det tredje største, er blitt nasjonens offisielle juletred etter at ei lita jente ein gong for lenge sidan sa at dette ville vert eit fint juletred. Eg veit ikkje eg, det er kanskje litt i største laget for stova vår vertfall.

Gangvei gjennom ein av dei falne kjempane.

Det var ikkje noko å seie på takhøgda. Nokre av stammane såg nesten ut som dei var av plastik. Kanskje det berre er juks?

Sequoia og King's Canyon var tilbakelagt, no var det Yosemite som stod for tur med sine spektakulære granittkjempar, og eit gjensyn med Half Dome.

Joahua Tree, ei merkeleg verd...

2007-10-04T21:05:00.000-07:00

Den tar seg like godt ut i den amerikanske ørkenen som heime på tunet.

Det var egentlig ikkje planen å besøke Joshua Tree National Park, men sidan den låg so nærme Los Angeles kunne eg liksogodt ta turen bortom før eg fortsatte nordover mot Sequoia National Park. Det var berre ein kjapp tretimers køyretur før eg var i Yucca Valley, som er siste tettstad før parken. Eg stogga der på eit info-senter og fekk vete kvar eg skulle køyre for å få sjå det som var verdt å sjå. Eg hadde tenkt å køyre gjennom heile parken, frå nord til sør, men dei fortalde meg at det ville vere bortkasta tid, det som var verdt å sjå, låg i den nordlige delen. So eg følgde rådet deira og konsentrerte meg om ein mindre del av parken.

Joshua tred, store og små.

Det hadde vore ein bomtur å prøve å ta heile parken so seint på dag. Eg rakk akkurat å suse gjennom den lisje delen eg hadde sett meg ut før sola sa takk for seg og gøymde seg i horisonten.

Sola går ned bak fjella.

Eg er glad eg bestemte meg for å ta denne turen. Det var som å tre inn i ei anna verd der eg køyrde mellom store og små Joshua-tred. Der var store, opne sletter med eit og anna tred som braut horisonten, og tette skogar av desse merkelige treda.

Det veks vakre blomar i dette karrige landskapet.

Eg prøvde meg på å traske avgårde en liten tur på marka, men iført berre flip-floppa var dette en risikabel affære. Eg angra meg straks og snirkla meg forsiktig tilbake. Bakken var full i hol etter at præriehundane hadde gjennombora den med gangar, og "usynlige" kaktusar truga med å gjere dette til en ytterst ubehagelig opplevelse. Trygt tilbake i bilen min bar det vidare, uten den store trangen til å utforske steppene nærmare.

Siste solstrålane over Yucca Valley.

Eg ventar berre på at familien Flintsones skal komme durande i bilen sin.

Midt ute på flatene står det artige steinformasjonar som minner om Bedrock i serien om familien Flintstones. Skal tru om det var her forfattaren fekk inspirasjonen til serien?

Denne buska ser kanskje mjuk ut, men det er den så absolutt ikkje.

Ikkje akkurat ein misteltein, men kanskje denne gjer nytten og?

Eg stogga bak ei av desse klippene og satte meg ned for å ta inn det storarta synet. Og det som slo meg først var den absolutte stillheten her ute. Etter to veker i Los Angeles skal det vel ikkje so mykje til før det verkar å vere stille, men dette var noko anna. Det var ingen bilar som lagde støy, ingen som prata, ikkje engong vinden suste. Det einaste eg høyrde var min egen pust. Det var virkelig deilig å sleppe unna alt bråket og berre nyte stillheten ei lita stund.

Sola dukka ned i horisonten og eg satte kursen samme vei. Eg hadde egentlig tenkt meg nordover til Bakersfield, og tilbringe natta på enda en Wal-Mart parkerigsplass. Men ettersom det var blitt so seint og det var kortare tilbake til Los Angeles, satte eg kursen tilbake til det samme hostellet eg hadde budd på dei to siste vekene. Eg blei ønskt velkommen tilbake, og eg følte meg heime igjen. Det er eit veldig trivelig hostel som eg kan anbefale til alle reisande. Betjeninga er hyggelig og alltid hjelpsom, romma er reine og ikkje altfor trange, og det kunne ikkje vore betre plassert.

Los Angeles, city of the angels

2007-09-28T01:30:00.000-07:00

Mykje asfalt å legge her, heile 14 filer!

På veien sørover mot Los Angeles blei det meir og meir tydelig at eg nærma meg ein stor by. Veien gikk frå å ha to filer, til tre, fire, fem og heilt opp i sju filer, men eg var heldigvis ikkje midt i rushtrafikken, så det gikk veldig fint å køyre. Då eg kom til Santa Barabra fekk eg mitt første møte med det ein kan kalle typisk california, høge tynne palmar som perler på ei snor langs veien. Nedover langs kysten var det mil etter mil med vakre strender, frå Santa Barbara, forbi Malibu, Santa Monica og heilt ned til Venice Beach der eg skulle bu. Eg hadde skrudd på gps'en denne gongen, so eg fann lett fram til hostellet der eg skulle tilbringe dei neste dagane. Det viste seg at hostellet låg perfekt plassert like ved den nydelige stranda venice beach. Eg hadde tilogmed havsutsikt frå rommet mitt... Det trur eg ein skal leite lenge etter for den nette sum av $30 pr.natt! Det var fortsatt tidleg på dagen, klokka var ikkje meir enn eitt, so etter nokre rundar rundt dei nærmaste blokkene på leit etter ein parkeringsplass, satte eg kursen mot den herlige stranda.

Som tatt rett ut av en Baywatch-episode.

Lifeguard-båten.

Dei er heldigvis ikkje vinterbleike lenger.

Det var omlag som å spasere rett inn i ein Baywatch-episode. Livvakttårna og tilogmed den gule Baywatch-bilen stod rett ved sidan av meg... Hehe... Det var verken David Hasselhoff eller Pamela Anderson som stod å skua utover stranda, men den raude livbøya og shortsen var den samme.

Eg fekk vere Venice Beach purk ei lita stund.

Eg falt for fristelsen å spørre en politimann som stod å polerte ATV'en sin om eg kunne få ta eit bilde av han, berre for å gjere bror min litt misunnelig på køyretøyet dei hadde her på Venice Beach. Han kom med eit betre forslag, at eg skulle sette meg oppå, so kunne eg seie at eg hadde vore Venice Beach-purk for ei lita stund. Då skulle han vel bli misunnelig då. Eg vakje sein å be og heiv meg på ATV'en. Må sei det var en tanke som streifa meg om å slenge meg på politiutdanning i Los Angeles, vertfall etter at eg såg dei fare å leike seg på stranda i full fres.

En lokal basketkamp er i gang.

Livet på Venice Beach er eit temmelig fargerikt liv. Her kan du gjere som du vil og vere som du vil. Det er ikkje utan grunn at det blir kalla eit sirkus med all verden slags karakterar. Her er ein kar som går rundt i ei god blanding av klovnedrakt og hippiekle, og syng: "Jingle bells, jingle bells, help me get drunk, help me to the liquor store..." Og ein annan kar spankulerar rundt i ein bitteliten leopardspeedo og trillar en sølvball rundtom på kroppen, berre fordi folk likar å sjå på, ifølge han sjølv vertfall. Det er lagt ut ein video av han på Youtube, søk på venice beach og velg "a day at venice beach" so får du sjå han. Der ligg og ein del andre videoar som beskriv livet her på boardwalken temmelig korrekt.

Venice Beach boardwalk.

Gata mi...

Utanfor hostellet, mot stranda.

Eg hadde i utgangspunktet berre tenkt å vere her i maks ei veke. Men det var eit så trivelig hostel og eit så behagelig liv her på stranda at eg blei liksågodt i to, og hadde eg hatt tid, skulle eg ha vert her lenger.

Høøøøøøge palmar...

Og høøøøøøøge hæla...

Donald er vel sjølvskreven her.

Tøffaste dama ever!

Matt Damon satte sine avtrykk her.

Alle kjenner vel The Simpsons.

Zorro har fått plass og.

Chineese Theatre i Hollywood.

En av dagane slo eg meg ilag med nokre svenskar som budde på hostellet og reiste opp til Hollywood for å sjå "Walk of fame". Det er ei lang gate med hundrevis av stjerner lagt ned i fortauet med navnet på kjende personar. Der var alt frå filmstjerner og musikkartistar til dansarar og forfattarar, og nokre velkjende teikneseriefigurar.

Det tok si tid å sjå alle desse stjernene, so det var alt vi rakk den dagen. Eg fekk med meg ein av dei som jobbar på hostellet tilbake til Hollywood ein av dei andre dagane for å finn det velkjende Hollywoodskiltet. Vi bestemte oss for å prøve å finne veien uten å bruke gps'en og kart, so vi fekk sett mykje meir enn vi hadde håpt på ettersom vi køyrde sikkert dobbelt så langt som nødvendig og svinga feil her og der. Ein av plassane vi rota oss inn i var Bel Air, men der møtte vi en høg port som var godt bevokta av sikkerhetsvakter. Bak den porten var alle dei virkelig store husa og heilt sikkert nokre kjendisar. Vi stogga og spurde vaktene etter veien til skiltet, og satte avgårde igjen. Til slutt hadde eg parkert bilen rett under skiltet, eller så nærme som eg turde. Veien fortsatte eit lite stykke til, men utallige skilt med advarslar om arrestasjon dersom vi fortsatte, overbeviste oss om at dette var nærme nok. Eg hadde sett det på nært hold, og det var nok for meg.

Hadde berre noken kunna saga ned dinna fura...

Sjå der er det!!!

Hollywood...

Utsikta ned mot byen frå Hollywood-skiltet.

Meg og "guiden" min, Dustin, i Hollywood.

På veien tilbake meldte sulten seg, og vi bestemte oss for å finne en plass i Hollywood sentrum der vi kunne få oss noke god mat. En veldig effektiv metode for å finne en god resturant er å køyre rundt i gatene med rutene nede og lukte seg fram til den. Vi køyrde langs hovedgata då bilen plutselig blei fyllt med lukta av steikt kjøtt, eg svinga straks av veien og parkerte. Og luktesansen hadde ikkje lurt oss, det var virkelig en nydelig hamburger dei serverte.

Capitol records-bygningen.

Lure på ka dinna karen har vore ute for, med kulehol i bilen...

Hollywood sentrum

Skulebuss av den gamle sorten.

Sidan eg var i Los Angeles fann eg ut at eg skulle ta kontakt med ei av dei vi reiste med på vår forrige tur. Eg visste at ho budde i nærheten en plass, so eg sendte ho ein mail og spurde om ho hadde tid å møte meg en dag. Det enda med at eg reiste å besøkte ho heime hos ho i Newport Beach. Det var først no eg fekk eit lite begrep om kor stor denne byen egenlig er. Newport Beach ligg i Orange county, rett sør for Los Angeles county, men blir rekna som ein del an byen Los Angeles blandt folk flest. Eg tenkte det skulle no gå fort å komme seg dit når eg først kom meg på Interstaten. Tru det eller ei, det tok meg en time å køyre frå Venice Beach, som ligg heilt nord i byen, til Newport Beach i sør, og då gikk det unna i 130 km/t heile veien! Det seier en heil del om størrelsen på Los Angeles.

Mary Ann med jentene sine.

Vel framme var eg godt mottatt av Mary Ann og dei to ovnsrøra hennar. Ho budde i et temmelig fasjonabelt strøk, med ei fantastisk utsikt utover Stillehavet og Catalina Islands. Vi tok oss en tur ned til havna og følgde ei bittelita ferje over til ei lita øy. Den lisje ferja tok berre tre små bilar, så var den full. Men den hadde absolutt sin sjarm. Vel over fann vi fram til en fiskeresturant, "The Crab Cooker", der eg fekk servert røykt tunfisk, eller som det heiter, Albacore, til forett. Og til hovedrett fekk eg grilla Halibut, ein kvit flyndrefisk, med potetmos med ost i og kålsalat attåt. Det var nydelig godt, ekstra godt sidan det var det første fiskemåltidet mitt på veldig lenge.

En seglbåt kryssar framfor ferja.

Etter å ha fått sett det som var å sjå i sentrum, reiste vi på Albertson's, en stor dagligvarehandel. Der plukka vi med oss det vi trengde for å lage eplekake. Eg hadde fått et skikkelig eplekakesug etter at eg hadde snakka med bestemora mi og ho nevnte eplekake... Og på hostellet der eg budde mangla dei ovnsdøra i ovnen, so eg hadde spurd Mary Ann om det var greit at eg lagde eplekake hos ho. Ho hadde absolutt ingen protestar mot det, ho hadde ikkje smakt heimelaga norsk eplekake før, aller mindt med ekte epler i, so det var ho veldig spent på.

Eg bakar norsk eplekake med amerikanske ingrediensar.

Det ser ut som eplekake, og det smakte heilt himmelsk! (ikkje for å skryte, men det gjorde det!)

The Big Sur

2007-09-27T19:27:00.000-07:00

Bratte klipper stuper i havet... Ei forvilla svarttrost?

Turen vidare sørover var fantastisk. Det tok nesten dobbelt så lang tid som eg hadde trudd, berre fordi eg måtte stoppe heile tida å sjå meg om og ta bilder av den fantastiske kystlinja. Heile kysten sørover var fullspekka med ville klipper og idylliske små og store strender som var gjøymt innimellom.

Ei idyllisk strand godt gøymd mellom høge klippeveggar.

Laaaangt igjen...

Veiane var ikkje lenger av den store traffikerte typen. Her var det eitt felt i kvar retning, svingar og bakketoppar som fekk det til å kile i magen idet eg suste over. Overraskande nok var fartsgrensene heilt oppe i 120km/t, men traffikken gjekk for det meste i 90km/t.

Fire sjøstjerner klamrar seg desperat til ein stein.

Etter mange mange mil kom eg til ein liten plass som heitte Grover Beach. Den lille byen låg inne i ei stor bukt der sandstranda gjekk frå ende til ende. Midt i bukta var der eit område som var dekt av sanddyner. Dette var tumleplassen for utallige ATV-entusiastar som for å suste over dynene. Dei hadde tilogmed ein liten camping der, midt i all sanden. Då eg var der bles det en del, så det var ikkje noke alternativ å slå opp teltet, det hadde nok blåst vekk før eg hadde fått det opp. Viss ikkje hadde det garantert vore fullt i sand. Eg fann meg ein passande parkeringsplass der eg parkerte for natta, etter å ha spurd butikkpersonalet om det var i orden at eg stod der over natta.

Desse små krabatane er overalt...

Siste snev av havskodda må gje tapt for sola.

Solnedgang bak pieren på Grover Beach.

Enda ein dag er over.

Neste dag gjekk eg for å legge meg på stranda i håp om å få litt farge. Men det blei en heller ubehagelig opplevelse. Det var heilt greit å vere på stranda så lenge eg holdt meg tjue cm over bakken, men med ein gong eg la meg ned, blei eg dekt av sand. Vinden bles med seg sanden over stranda og lagde nye sanddyner oppetter alle som hadde tatt sjansen på legge seg ned, deriblandt meg. Det var eit svore strev å pusse av seg all sanden igjen, og boka mi hadde sand mellom alle sidene. Eg prøvde å holde ut så eg fekk skreve ferdig eit postkort, men all den fine sanden fekk pennen til å streike... Resten av dagen brukte eg på ein koselig liten kaffibar der dei hadde gratis internett og nydelig kaffi.

Sanddynene byrjar i det små.

En langnebba "Sandpiper".

Neste morgen bar det avgårde sørover igjen, neste stopp, Los Angeles.

Storbykjøring i San Fransisco.

2007-09-18T17:57:00.000-07:00

Golden Gate Bridge

Eg viste den nærma seg, men det var likevel litt skremmande å sjå den raude brua, Golden Gate Bridge. Eg skulle over den, gjennom bommen og så var det klart for den store testen på storbykjøring.

Ei laaaaang gate. Skal tru kvar den endar?

Ville eg finne fram blandt alle dei mange gatene?

Ville eg få panikk i den voldsomme trafikken?

Eller ville eg rote meg borti ei blindgate i fullstendig feil strøk?

Nydelig utsikt til byen frå Golden Gate Bridge.

Det gjenstod å sjå, eg hadde heldigvis gps'en med meg. Men eg gjorde til en vane at eg prøvde først sjølv, og mista eg kontrollen og rota meg vekk, kunne eg berre slå den på og følge instrukskjonane den gav meg...

Ei av dei gamle kabelvognene er framleis i drift.

Eg flirte godt for meg sjølv idet eg køyrde opp på brua, det var no spennande og kjekt på samme tid som det var litt skummelt. Eg leverte frå meg femdollarsedlen med eit digert smil og svinga inn på parkeringsplassen ved sida av brua. Der fekk eg tatt tusen bilder frå alle kantar og sett over kartet over byen ein siste gong før eg kasta meg uti det og satte avgårde mot Fisherman's Wharf. Det var egentlig ikkje noke vanskelig å finne sidan det var skilta heile veien, noke eg var takknemlig for. Vel framme suste eg rundt noken blokker før eg fann et passande parkeringshus og satte frå meg bilen for å finne turistinformasjonen. Eg måtte finne meg en plass å overnatte, det var ikkje berre å parkere på et handlesenter her nei...

Eg ringde rundt til nokre hostel, men det virka som det var serdeles mykje meir turista enn vanlig på denne tida av året, for alt var fullt. Eg beit i det sure eplet og ringde eit skikkelig hotel, til en nette sum av $100 pr. natt. Men det var deilig å kunne unne seg litt luksus etter en mnd på veien. Eg fekk meg et rom med ei diger, herlig mjuk kingsize seng, TV(har ikkje sett tv på en mnd!!!), micro, kjøleskap, stort eget bad og badekar!!! Dette var luksus eg syns eg kunne unne meg...

Den første kvelden gikk fort, med utallige kanalar på tv og gratis internett var programmet satt. Eg skulle berre slappe av og nyte facilitetane til det fulle, eg hadde tross alt betalt mykje peng for rommet.

The bendiest road.

Flott utsikt til Golden Gate Bridge frå den norske sjømannskykja.

En nydelig dag i San Fransisco.

Neste morgen satte eg avgårde ut i gatene for å sjå meg litt rundt. Eg hadde sett dei fleste store tinga her sidan eg var her for omlag akkurat eit år sidan på min forrige tur. Så første stopp var "the bendiest road", den mest svingete veien. Og det skal dei ha, den var svingete, og bratt!! Eg parkerte bilen ved sidan av og gikk opp og ned for å ta nokre bilder før eg satte utfor i bil. Deretter fann eg fram til den norske sjømannskykja som låg berre nokre blokker unna. Det var ikkje vanskelig å sjå kor den var sidan bygget var flott dekorert med den norske flagget. Eg tok turen inn for dørene og fekk meg en kjekk prat på norsk ilag med deilige varme vafler og kaffi. Resten av ettermiddagen brukte eg på å suse rundt i gatene på kryss og tvers av heile byen før eg tok turen ut til Golden Gate Bridge igjen for å få sett den uten skodde i toppane. Eg hadde sett det eg ville sjå i denne fargerike byen og satte kursen vidare sørover på US Highway 1. Neste mål var den vakre kystlinja mellom San Fransisco og Los Angeles.

Avenue of the giants

2007-09-16T23:37:00.000-07:00

Ein kan få kink i nakken av mindre...

Eg nærma meg den nordlege kysten av California, mest kjend for dei enorme Redwood-treda. Det første eg såg var at sola forsvann inn i den tjukke havskodda som låg som eit lok over området, so kom den rå kulden som følger med skodda. Det var fortsatt 13 grader, men det var 13 våte og kalde grader... Det varte ikkje lenge før eg såg enkelte tred her og der som tårna seg himmelhøgt over alle dei andre, og snart var heile skogen av berre desse gigantane. Eg tok meg sjølv i å sitte med nasa framunder frontruta og oie meg høgt. Eg måtte svinge av veien månge gongar på turen sørover kysten for å ta inn dette veldige synet. Der var det eine tredet høgare og tjukkare en det andre. Tok meg en spasertur innover skogen og kom snart til et kjempestort, både tjukt og høgt, tred. Det var gigantisk!!! Eg gjorde mitt beste for å få med heile saken på eitt bilde, men det viste seg å vere komplett umulig...

Eg såg og såg, men eg fann ikkje toppen.

Det var mange slike gigantar på veien sørover, derav navnet på veien, "Avenue of the giants". Nokre hadde lagt seg overende, og av andre stod det berre stubbar igjen som bevis på deira storhetstid, men dei var fortsatt like imponerande.

Eg hadde et svore strev med å komme med på bilda sjølv og ettersom eg ikkje hadde med meg noken fotograf. Dette innebar en heil del snubling att og fram mellom kamera og motiv, med meir og mindre hell... Og som eit resultat av heile greia sat eg igjen med ei handfull gode bilder og en vrikka ankel. Eg var fornøgd med bilda eg, ankelen har vore med på verre ting så den var det ikkje så farleg med.

Det må ha vore litt av et brak når denne kjempen la seg overende!

Eg hadde meg ein rast i eit lite tettsted midt inne blandt desse kjempane, det var den einaste plassen med internett. Eg fann meg sjølv sittande ved baren på en "Bikerpub", og det var ikkje halvlitera eg hadde foran meg på benken, men pc'en min. Det var en del av desse gamle inngrodde karane som kika litt rart på meg, veit ikkje om det var fordi eg hadde maskina på bardisken eller om dei hadde vore ut å kika på skilta mine, ekje godt å seie. Var vertfall en av dei som hadde hatt turen ut å kika, han var veldig nysgjerrg på korleis eg hadde fått med meg bilen. Godt nedi eit halvlitersglas er det vel kanskje ikkje alltid like enkelt å skjønne at båt er det einaste alternativet.

Ser skumlare ut enn det var.

Denne dagen stogga eg på en campingplass, og enda en gong blei teltet satt opp i nattens mulm og mørke. Denne gangen med ikkje berre bjørn rundt, men og fjelløver som eg blei advart mot av en halvfull biker. Men eg leve no enda, so dei kan ikkje ha vore so veldig svoltne. Neste morgen bar det vidare mot storbyen San Fransisco.

Vulkanar og krater...

2007-09-16T18:47:00.000-07:00

På veien vestover var mitt første stopp en liten by kalla Spokane. Her overnatta eg på parkeringsplassen på Wal-Mart ettersom eg berre skulle sove der og reise rett vidare neste dag. Men eg hadde hørt på noken ulydar i bilen dei siste dagane, so når eg såg dei hadde eit Toyota utsalg der, nytta eg sjansen og stakk haudet innom for å høyre om dei hadde tid å kike på det. Eg forklarte dei situsajonen om at eg berre var på gjennomreise og fekk dermed ein time berre et par tima etterpå. Slo ihjel tida med å finne meg en god frukost og ta meg en stor kopp kaffi.

Då eg kom tilbake og hadde fått levert frå meg bilen, gikk det ikkje lenge før det kom et par nysgjerrige verkstedkara og lurte på om eg kunne forklare dei kva for lydar det var eg hadde hørt. Dei kunne ikkje finne noko som var gale, til min store lettelse, men dei var veldig nysgjerrige på kor eg hadde fått tak i en toyota med dieselmotor, det hadde dei ikkje sett før. Dei skal visst ikkje bjynde å produsere det her i USA før i 2008/2009, so dette var heilt nytt for dei. Det hadde visst vore ei lita loddtrekning om kven som skulle får ta testturen med bilen, alle ville prøve den.

Eg fekk forklart at dei ville sjekke alle væskene på bilen, og sjå etter at alt var tipp topp før dei vaska bilen og leverte den tilbake til meg. Eg stod der som et spørsmålsteikn og måtte spørre en ekstra gong om dei virkelig hadde tenkt å vaske bilen? Uten at det kosta noke ekstra? Jepp, det var planen, sa dei. Det er visst standard service her i USA. Jammen noke dei kunne tatt lærdom av heime...

Det gikk ikkje lange stunda før han som tok seg av papirarbeidet kom smilande bort å satte seg ved sida av meg og rekte meg papira. Han peika nederst på arket og sa at så mykje skylda eg dei, og peika på $0,00. Det gjekk et par sekund før eg skjønnte kva han meinte, og då eg spurde om ikkje han ville ha noke for arbeidet, svara han berre at eg heller skulle bruke pengane på turen og kose meg (dei tok vanlegvis $50 for en slik sjekk). Hehe.. Eg var temmelig forfjamsa der eg spankulerte ut dørene med verdens breidaste smil og ikkje heilt kjende igjen bilen min etter ein grundig vask. Ditta kan en kalle service!

Eg satte kursen vestover igjen, men eg kan love dokke, det gikk mange miles før smilet var tilbake til vanleg breidde igjen...

Det var en variert tur gjennom knusktørre stepper, frodige skogar, fjellovergang (der det var en stakkars trailersjåfør som hadde mista bremsene i dei lange, bratte bakkane og køyrde slalom mellom dei fire banene nedover, det gikk heldigvis bra til tross for ei fart på minst 150 km/t) og til slutt lukta av sjø, saltvatn og fjære.

Eg var framme i Saltwater State Park, eit lite stykke sør for Seattle. Eg kom der etter solnedgang, so eg fekk ikkje sett kor der såg ut før dagen etter, men det var ikkje akkurat den reinaste campen eg har vore på. No var eg sikkert litt prega av at eg var litt lei, so plassen var sikkert grei nok den. Men eg følte ikkje for å vere der noke lenger enn eg måtte, so eg pakka sammen sakene mine og reiste vidare sørover til Mt. Rainier.

Mt. Rainier i solnedgangen.

Der hadde eg en plan om å køyre rundt fjellet på østsida, og vest til Interstaten igjen for å overnatte der ein stad. Men etter å ha kjørt opp heile fjellet og fått en fantastisk utsikt til toppen av Mt. Rainier, og faktisk sett snøbyger oppe i toppane, kom eg til stengd vei på østsida av fjellet. Det betydde at eg måtte tilbake samme vei som eg hadde kommt og stoppe på enda eit Wal-Mart senter. Eg bjynte å føle meg heime på desse store parkeringsplassane etter kvart, så det gjorde meg ingenting å sove i bilen igjen. Blir noken kroner ekstra til å finne på andre ting i staden då, ekje gale det heller.

Det ryke enda av krateret her på Mt. St. Helens.

Eit av dei mange treda som fortsatt ligg igjen etter utbruddet for 25 år sidan.

Det er tydlig at det har vore enorme krefter i gang her.

Neste morgen satte eg kursen mot Mt.st.Helens, ein stor vulkan som hadde eit kjempeutbrudd for 25 år sidan. Det var stilig å sjå effekten av et slikt kjempeutbrudd, det låg fortsatt tred som var blåst overende av vindane etter smellet. Tilogmed langt vekke frå der toppen en gang stod var treda blåst vekk... No var det planta ny skog som var i full vekst og livet i fjellet var på vei tilbake. Då eg var kommt til veis ende, hadde eg flott utsikt rett inn i krateret. Det var det litt overraskande å sjå at det faktisk rauk en heil del frå den sønderrevne toppen. Eg blei ståande å høyre på en av rangerane der som fortalde om historia til fjellet frå det hadde utbrudd og fram til i dag. Vulkanen er so absolutt i live enda og er i full gang med å bygge oppatt fjellet som den en gang ødela. Det blir spydd ut omlag eit dumperslass med gloheit lava i minuttet, og kanskje om et par hundre år ser fjellet enda en gang ut som det gjorde for 25 år sidan. Eg fortsatte reisa mi sørover mot Portland, der eg skulle innover Columbia River Gorge for å finne meg en campingplass og slå leir et par daga.

Det var mange vakre fossefall gøymd i skogen i Columbia River Gorge.

Nydelig utsikt østover Cloumbia river.

Eg kom til ein koselig liten RV park der dei hadde to små plassar til telt. Men det holdt akkurat ettersom den eine var opptatt og den andre berre stod å venta på meg. Fekk slått opp teltet, enda en gang i bekmørkna, lære visst aldri, men men... Var en tur inn til byen Portland dagen etter og fekk med meg det som skulle vere ein gratiskonsert, men som ikkje blei noke av etter en og en halv timers streving med lyden. Men det var en sann fin dag, at det gjorde no virkelig ingenting. Det gjorde underverker med humøret å komme til dei idylliske omgivelsane i Columbia River Gorge og dei koselige gatene i Portland, so neste dag var eg igjen klar til å ta inn verden med alt den hadde å gi.

Fantastisk belysning i solnedgangen over Crater Lake.

Terapi...

Den synkande sola farge slettene ildraude.

Det var solnedgang når eg kom fram til kanten på crateret til Crater Lake, og gjett om det var et nydelig syn å sjå utover denne vakre sjøen som hadde danna seg i dette enorme krateret. Lyset frå solnedgangen fekk den blå sjøen til å sjå nesten lilla ut, det var et magisk syn der blant dei forrevne klippeveggane, og enda betre, der var ikkje ei sjel i sikte så langt eg kunne sjå. Eg hadde heile sjøen for meg sjølv.

Magi blir forvandla til idyll idet sola våknar...

Ein liten kar som var ute etter noke godt kanskje?

Det er tydelig at eg befinne meg i eit krater.

Neste morgen var eg tidlig oppe for å få med meg krateret i soloppgangen, og eg blei ikkje skuffa. Om solnedgangen gav krateret et magisk preg med vakre fargar og lange skuggar, viste sjøen seg no som en knallblå juvel mellom dei vulkanske klippene. Eg ville gjerne tatt turen rundt heile krateret, men mangel på drivstoff i området gjorde det til en risikabel affere, so eg får heller ta turen tilbake en anna gong. Eg tok eit siste blikk utover sjøen før eg satte meg bak rattet og satte kursen mot dei djupe Redwoodskogane på den nordlige kysten av California.

Merkelige vesen i Glacier National Park...

2007-09-12T20:45:00.000-07:00

Nydelig solnedgang på veien mot Butte, Montana.

Noken som er på flyttefot...

Etter å ha tilbringt natta på en parkeringsplass i en liten by kalla Butte i Montana, var eg endelig kommt fram til Glacier National Park. Eg var kommt heilt nord til grensa til Canada igjen. Glacier NP ligg både i USA og Canada, sjølv om mesteparten er på amerikansk side.

Den smale veien klorar seg fast i dei bratte fjellsidene.

En liten fjellgeitfamilie.

Idyllisk...

Eg starta besøket mitt med å køyre den 50 miles lange "Road to the sun" highway frå West Glacier til St. Mary. Å køyre denne veien over fjella mot øst var en opplevese eg seint kjem til å gløyme. Dei majestetiske fjella og dei merkelige fjellgeitene som så villig lot seg fotografere, gjorde kvelden fullkommen sjølv om eg kom til en full camping og måtte sove i bilen enda ei natt. Noke som var en opplevelse i seg sjølv.

Ser ikkje ut som det bur noken her...

Det var en artig liten "by" eg parkerte bilen i. "Byen", som heiter Babb, bestod av en resturant/bar for alle dei forbipasserande turistane, en lokal pub for dei ensomme ryttarane, en koselig, gammaldags butikk, ei bensinpumpe og eit slitt motell... Alt dette samla i eit lite kryss midt på prærien... Eg måtte le då eg kika ut av bilen på morgenkvisten dagen etter, det var litt av en plass å våkne på. Alle husa rundt meg såg ut som dei var forlatt for lenge sia, og der satt eg, midt på prærien.Men eg fekk no summa meg og køyrde inn til ein liten plass kalla Many Glaciers.

Ein liten familie bighorn sheeps hadde slått seg til nede i dalen.

Flotte motiv i Many Glaciers.

Fjell og sjø.

Inn i denne dalen var det turen gikk, og heilt opp under dei bakerste knausane i bakgrunnen.

Der var det fantastiske motiv i alle retningar og utallige turar ein kunne gå. Men dette var enda verre grizzlyland enn både Yellowstone og Grand Teton til sammen, so her måtte en sjå seg godt føre. Eg fann meg en tur som var passe populær og satte avgårde. Hadde egentlig berre tenkt å gå til en insjø kalla Grennells Lake, men ombestemte meg halvvegs og gikk heller til kilden til Grennells Lake, Grennells Glacier. Det var en tur på ca 9 km opp og 9 km tilbake, og 1600 fot stigning den siste delen, so det var en god trimtur og. Det var eit nydelig syn å sjå ned på Grennells Lake frå stien. Sjøen var knall turkis og hadde den flottaste bakgrunnen med steile fjell og djupe dalar.

Fine haustfargar bjynde å vise seg.

Slike merkelige steinar var det heile veien.

Fulle i små spor, ser nesten ut som åmer som her ete, men er nok ikkje det...

Her trer den fine turkise fargen i Grennell Lake fram.

Heilt nede i starten på vatn nr. 2 starta turen.

Artige små duskar prega vegetasjonen her oppe i høgda.

Her ligg dei siste restane av Grennells Glacier.

Det var godt med noke å sette tenna i etter tre timar i oppoverbakke.

Dette ekje badevatn, ikkje for meg vertfall. Det var det for kaldt til...

Nesten oppe på toppen fekk eg møte en merkelig skapning. Den er emblemet på bilmerket Dodge og eg trur jammen djevelen har samme haudeform. The Bighorn Sheep. Nokre voldsomme horn som vridde seg rundt i en fin snurr dukka opp frå buskene og et par iskalde saudeauge kika nysgjerrig på meg. Tydeligvis vand med turista, stakk han haudet godt inn i buskene igjen og gnafsa til seg ein god munnfull lauv. Eg fekk tatt bilda mine og fortsatte til toppen. Der låg ein iskald innsjø, der isfjell flaut lydlaust forbi, og en høg og smal foss sørga for å holde vanstanden oppe. Eg sat der ei stund å tok inn den forfriskande fjellufta og knaska i meg et par epler før eg satte kursen nedover igjen. På veien nedatte fekk eg igjen møte nokre eksemplar av den kvite fjellgeita, desse var en smule meir sjenerte enn dei eg tidlegare hadde møtt, so dei holdt seg eit godt stykke frå stien.

Dodge Ram...

Såg ikkje ut til at dei brydde seg noke om oss.

Vel nede igjen, uten å ha blitt tyggd på av noke grizzly denne gongen heller, satte eg kursen tilbake mot sivilisasjonen igjen. Men på veien fekk eg auge på en svart sak som for å tumla i ei steinrøys ved sida av vegen. Eg stoppa og tok fram kameraet og zooma inn. Ja, det var akkurat det eg håpte på. En bjønnj!!! Det var en svartbjørn som tydeligvis var på leit etter noke spennande nedimellom steinane. Då var samlinga fullkommen, eg hadde fått sett alle dei forskjellige dyreartane eg hadde håpt på. Elg, elk, bighorn sheep, fjellgeit og no bjørnen.

En svartbjørn på leit etter delikatesser i steinura.

Turen på "Road to the sun" highway var like fin på tilbakeveien og eg fortsatte til eg kom til ein liten by vest for parken som heitte Kalispell. Der fann eg fram til Wal-Mart, og parkerte i enden av parkeringsplassen, dekka til rutene og var klar for natta. Parkeringsplassane var ei god løysing på plassar der eg berre skulle gjennom og berre trengde ein plass å late att augene nokre timar før eg skulle vidare. Neste stopp no var ein plass på veien mot Seattle.

Grand Teton National Park

2007-09-12T18:55:00.000-07:00

Grand Teton ragar som den høgste toppen i rekka. Små, blå juvelar i det røffe landskapet.

Veien gikk sørover, og foran meg tårna det seg opp nokre voldsomme taggar, "The Grand Tetons". Dei mektige fjella krevde all oppmerksomhet i det ellers ganske flate landskapet. Det var et vakkert syn der dei tolv toppane på over 12 000 fot spegla seg i Jenny Lake. Den høgste toppen er Grand Teton, på 13 770 fot.

Gigantane speglar seg i vatnet.

Trugande skyer kjem sigande over toppane.

Denne elgen stod berre fem meter frå stien og kika nysgjerrig på alle turistane som lista seg forbi.

Eg skulle gjerne ha tatt meg nokre turar opp i desse fjella, men etter som det var strkt frårådd å bevege seg aleine i desse fjella, holdt eg meg til dei mest populære stiane. Eg kunne ikkje reise derifrå uten å vertfall hatt meg en liten tur i fjella. So det blei en tur langs stranda på Jenny Lake og opp til Hidden Falls og Inspiration Point, og litt lenger. Det blei til slutt en bra tur på tre timar, som inkluderte skikkelig nærkontakt med elgen, flott utsikt og spennande toreveir...

Flott utsikt over Jenny Lake frå Inspiration Point.

Denne har nok vore gjennom den voldsomme regnbya i bakgrunnen.

Her må eg berre sjå på at regnbya fær rett over der teltet mitt står.

Sidan det ikje var dei store mulighetane for utflukter for meg som reiste åleine, blei eg ikkje so lenge her.

Veit ikkje heilt ka dette er for en slags fugl, den for å spaserte i veigrøfta.

Eg satte kursen vidare allereie neste dag, nordover denne gongen, mot Glacier National Park, på grensa til Canada igjen.

Yellowstone National Park

2007-09-06T16:48:00.000-07:00

Dagen er på hell og en ensom motorsyklist er på vei inn i solnedgangen.

Buffalo Bill? Han har eg hørt om før... Canyons på vei inn til Yellowstone. Som tatt ut av westernfilm, bortsett frå veien og bilane då...

Eg satte avgårde frå campingen i Cody, ivrig etter å komme fram til Yellowstone. Etter det eg har hørt frå andre reisande som har vore der skal det visst vere heilt spektakulært der. Men eg vil no og nevne at veien frå Cody og inn til Yellowstone er en av dei finaste veiane eg har køyrd hittil. Det var natur i alle variantar og fargar.

Store delar av skogen i Yellowstone er ødelagd av skogbrannar som herja for rundt 20 år sidan.

Lake Yellowstone.

Eg var ikkje før kommt innom grensene til parken før det vrimla av bison her og. Eg var fortsatt fasinert av desse enorme dyra, so eg måtte stogge å knipse litt eg sann som alle andre som var foran meg. Tok meg en tur innom informasjonssenteret i Fishing Bridge for å forhøre meg om kva eg burde får med meg i løpet av dei få dagane eg skulle vere der. Eg måtte ha meg en fjelltur, men burde helst ikkje gå aleine. Og skulle eg det, måtte eg vertfall sørge for å lage masse lyd og leven... ellers måtte eg få med meg Mammoth Hot Springs og alle dei varme kildene på vestsida av parken.

Det blir ikkje det samme å komme heim å sjå kyr igjen...

Det var nok av fine plassar å stogge å ta bilder, dette er berre ei av dei mange bisonengene.

Det krydde virkelig av bison her.

Eg bestemte meg for å tilbringe den første natta i Canyon Village, eit lite sentrum litt nord for Fishing Bridge. Her blei eg plassert på en bitteliten teltplass midt inni en tjukk mørk skog... Det var nesten en litt skummel plass med tanke på at det tusla både bjørn og ulv rundt i skogen, og campingen var på ingen måte innegjerda... So det blei berre den eine natta der. Men eg hadde fått sett det som var å sjå og, so det passa egentlig veldig bra.

Neste morgen snørte eg på meg fjellskoa og traska meg opp på eit lite fjell kalla Elephant Back, der hadde eg ei fortreffelig utsikt utover heile Lake Yellowstone. Det var en smule disig av all røyken som fortsatt låg i lufta etter dei voldsomme skogbrannane som herja i dei sørlstlige delane tidlegare på sommaren, men utsikta var fortsatt nydelig.

Det er nok av skog å ta av fordet om en skogbrann eller to herjar.

Hadde no selskap i skogen...

Flott utsikt på veien til Mammoth.

Forsteina tred.

Fortsatte turen nordover til eg kom til Mammoth Hot Springs. Det hadde dei heldigvis en litt triveligare camping enn den andre eg låg på. Her var heile campen i opent terreng , med tilfeldige "Elk-gjestar" som sov mellom telta der dei fann det passande. Ellers gikk elken å traska fritt rundt midt i "sentrum", som riktignok berre var eit stort veikryss midt mellom nokre bygningar, men likavel var det arti å sjå desse store og ville dyra så tett innpå seg.

Elk-ku med kalv.

Hehe... sanne ekje der å jakte på heime...

Sikkert godt gras...

Eg fekk satt opp teltet mitt, og fann ut at eg hadde fått en skotte til nabo. Eg stod å studerte litt på bilen min, då han kom bort å lurte på om alt var i orden. Han var på ei samme slags reise som meg, berre dure rundt å sjå amerika. Greit å kunne dele erfaringar med andre som er i samme situasjon som en sjølv...

Merkelig sak det der...

Det som virkelig var verdt å ta en grundig kikk på her, var avleiringane som alle dei varme kildene hadde laga. Det var terrasse etter terrasse oppover sidene med kvite, raude, grå og brune mineralkantar. Veit ikkje korleis eg skal forklare det, det må berre sjåast for å skjønne. Kanskje bilda gir eit lite inntrykk av korleis det var, men det kan ikkje samanliknast med å sjå det i virkeligheten. Det var enorme områder det var snakk om og. Eg brukte godt og vel to timar på å traske rundt heile greia.

Krittkvite og brune terrassar smeltar saman.

Midt i alt dette livlause, er der likevel nokre vakre livstegn.

Kvelden kom og månen steig opp på himmelen, blank og sterk. Ein burde vel kanskje fått erindringar om ulven som hyler mor månen allereide då. Men det var først etter at alle hadde lagt seg og sikkert sovna, det var vertfall eg, at det tok laust. Det var berre en ensom coyote, eller prærieulv, som hylte mot himmelen. Og når eg seier hylte, so meinar eg det. Det var ei forferdelig stemme på dinna karen, hørtes ut som det var i ytterste nød. Men det gikk ikkje lenge før heile fjellsida der campen var var full i desse forferdelige hyla. Eg veit ikkje kor lenge dei heldt på, men det var tydeligvis omstendelige greier dei diskuterte. Men til slutt vart dei vel enige, den kalde natta vart endelig still igjen og søvnen henta oss innigjen. Det var spennande og artig å få oppleve noke sant, men det var so øyredøvande at eg faktisk pakka puta rundt haudet for å prøve å få sove, men uten at det hjalp noke.

Neste morgen var eg tidlig oppe, til tross for nattas uling, og pakka på meg dei etter kvart så verdensvante fjellskoa mine. Dei har vandra i fjella både i Norge, USA, Peru og Bolivia, so der er det sikkert skit frå både kyr, bison, bjørn og lama oppunder. I så fall skulle den atter en gang få blande seg med den vulkanska jorda i Yellowstone. turen gikk til Beaver Ponds i fjella bak mammoth Hot Springs. Det var en tur som tok omlag tre timar. Det var tre timar med mjuke enger der graset bølga seg etter vinden, gamle skogar der treda knakte faretruande og ken veit ka som luska i dei mørke skuggane, og billedskjønne dammar som beveren hadde demmt opp. Alt i alt, enda en flott tur.

Beverdemning...

Etter en god dusj var eg klar til å fortsette reisa. Neste mål var Old Faithful, den verdenskjende geysiren i Yellowstone.

En av dei mange geysirane på veien.

Giant har et sjeldent utbrudd.

Giant i bakgrunnen.

Fantastiske fargar i dei varme kildene.

En djup og varm badekulp...

Denne trur eg ikkje det e so lurt å bade i...

Turen sørover mot Old Faithful var ikkje berre kjedelig vei. Langt derifrå. Det var ikkje langt mellom stoppa ettersom detvar varme kilder heile veien nedover. Enkelte områder var fulle i geysira, mens andre hadde fine fargerike kulpar der vatnet bobla opp. Det var mykje fint og merkelig å sjå på veien, so når eg først kom fram til Old Faithful, måtte eg inn på hotellet og få låve straum til å lade oppatte batteriet på kameraet. Hadde nok tatt nermare 600 bilder berre på veien ned dit...

Old Faithful

Akkurat då eg var ferdig å lade batteri og hadde kommt meg på plass blandt alle tilskuarane rundt Old Faithful bjynnte han å spytte ut små røykskyer. Dei blei større og større og varte lenger og lenger heilt til fontena stod rett til værs og holdt seg der i nesten to minutt. Det var tøft å sjå det i virkeligheten, men en del av spenninga var vel borte etter å ha sett det på tv mange gonger før. Då var det meir spesielt å sjå den sjeldne Giant ha utbrudd. Det var en sjeldenhet som berre skjedde omlag en gong i veka, og eg var so heldig å spasere forbi akkurat i det han bestemte seg for å kvitte seg mad alt vatnet og dampen han har samla opp i løpet av den siste veka. Det var eit voldsomt utbrudd som varte i en heil time(!) og det var ikkje berre en liten bekk som rann derifrå, det var mykje vatn som kom ut av ditta holet! Eg gjorde meg ferdig med heile den tre miles lange runden rundt å kika på alle dei små og store geysirane og dammane, før eg kom tilbake til Old Faithful og fekk sjå enda et utbrudd frå han. Etter å ha shoppa med meg det eg ville ha av souvernira, bar det avgårde til neste mål, Grand Teton National Park.

Frå eit nasjonalmonument til eit anna...

2007-09-01T20:14:00.000-07:00

Devils Tower

Turen vidare frå Keystone førte meg nordover gjennom historiske Deadwood (der det var bilmesse, so der var ikkje ein einaste parkeringsplass å oppdrive) til Devils Tower. Dette spesielle fjellet hugsar nok dei fleste som har sett "Nærkontakt av tredje grad", og ellers dei som har litt "antenner" (altso dei som syns det er litt artig med utenomjordingar). Det var nemlig her dei landa dissa høge, tynne, menneskelignande vesena med dei store, svarte augene. Sidan eg har vore fan av denne filmen sidan eg fyste gong såg den, måtte eg selfølgelig legge reiseruta slik at eg var sikker på å få det med meg på veien. Og det var virkelig et spesielt fjell. En ensom kjempe som kreve oppmerksomheten til alle som køyrer forbi, der den står med sine merkelige striper av fjell. Det ser nesten ut som heile fjellet er laga av massevis av firkanta stolpar som er plassert tett i tett ved sida av kvarandre. Mange av dei har dotte ned, så fjellet er omgitt av ei diger steinrøys, hadde eg vore fjellklatrar hadde dette vore eit eldorado. Var nesten fristande å bjynde med klatring der og då. Ei gammal indianer-legende seier noko om at det var ein kjempestor og sikkert veldig svolten bjørn som lagde stripene då han stod på to og klora oppetter fjellet for å få tak i nokre indianarar som var fanga på toppen av fjellet. Veit ikkje heilt om eg trur på det, men det får vere opp til kvar enkelt. Det ligg nok ei moralsk linje bak denne historia, etter det eg har lært om indianarar, har alle teikn i naturen ei historie knytta til seg.

Her står forresten heile legenda, viss det går an å lese då...

Etter å ha knipsa sikkert hundre bilder frå alle verdens kantar av denne giganten, bar det vidare vestover. Målet denne dagen var Cody, Wyoming. Det skulle bli min rast på veien til Yellowstone NP. Hadde i grunnen vurdert muligheten for å køyre heiel veien til Yellowstone på en dag, men det var en liten luring med en arm som påpeikte at dei har STORE dyr i Yellowstone, og ikkje berre er dei farlege å køyre på, men skulle bilen stogge, vil du ikkje sitte der åleine langs en øde vei, "Grizzlyen er svolten på denne tida av året ", sa han mens han kneip halvveis igjen det eine auget. det var advarsel nok for meg det. Avgjersla blei tatt på ståande fot, Stoppa i Cody den natta. Men før eg kom så langt skulle eg få med meg mykje meir.

Halen rett til værs og bjeffing uten stans betyr "fare på ferde".

Var det en ting det krydde av i desse traktene, ja, so var det præriehundar. På markane kunne ein sjå ofte fleire hundre små opphøgde jordhaugar, og på toppen av denne, ein vaktsom præriehund, klar til å gje beskjed om farer som trua, som for eksepel ein forbipasserande turist... Slettene vestover var lange og for det meste tomme, men her og der var det små samfunn av minearbeidarar, som budde under det vi i Norge ville kalle kummerlige forhold, men som dekte behova dei hadde her på den varme prærien. Dei fleste husa var gamle campingvogner eller rett og slett berre nokre skur. Det var ikkje vakre omgivelsar dei hadde rundt seg, for det meste skrot, men gruveselskapa betalar nok ikkje so voldsomt bra. Men sett med norske auger må ein jo komme i hug at vi i Norge er særdeles bortskjemt når det gjelt kva luksus vi har rundt oss. Her er det heilt andre verdiar som rår, og ikkje kva naboen syns om den flotte hagen. Eller, kven veit, kanskje dei syns det er vakkert med gamle bilvrak rundt huset... Langs den ensomme Interstaten hadde eg god tid til å lure på ting, som for eksempel kor varmt det var ute. Hadde no kjent på det ei stund, at det blei varmare og varmare der eg suste avgårde med ruta nede. Blei til slutt for varmt, ruta blei lukka og airconditionen slått på. Sjekka temperaturen ute, og joda, det var varmt. den stod på 33 grader celcius. Men verre skulle det bli. Etter ei stund fekk eg lyst å kjenne vinden i håret igjen, og skrudde ned ruta. Varmen slo imot meg som en vegg. Temperaturen var kommt opp i 35 grader. Dette var nesten litt spennande, kor varmt skulle det bli før eg kom fram? Eg fulgte tett med. 36... 37.... phuh.... 36 igjen. 37.... 37-38-37.... pokker'n at eg ikkje fekk tatt bilde der...

Det var faktisk så varmt...!

Men det kom ikkje høgare enn 38 grader, men det er no jammen det nok og for en nordboer... Spurde en kar om det var vanlig med sanne temperaturar her, men det holdt seg vanligvis under 30 grader, så det her var veldig varmt tilogmed for præriefolket. Ellers har dei sikkerhetstiltak for det meste her borte, blandt anna løpske bilar, eller som dei kallar det, "runaway trucks". Det er bilar har har sanne sjåføra som helde på bremsa heile veien ned en lang og bratt bakke, heilt til dei fine ut at bremsene ikkje virkar lenger... Ups, då e det berre å holde seg fast i svingane til ein kjem til "Runaway truck ramp", som er ein tillaga vei som går rett fram og oppover ei skråning i en sving. Dekket er djup sand slik at bilane stogga ganske fort. Egentlig ein ganske lur ting viss det skulle no dukke opp en sann luring på veien...

Ekje fare skulle du miste bremsene, berre hold deg på veien i 2 miles (3,2 km) i full fart gjennom svingane...!

Kom meg heilskinna fram til Cody og putta meg inn på en liten fin camping midt i sentrum. Rein, billeg og utsyrt med trådlaust nett. Det er bra camping det!

Frå den tørre prærien til furekledde Black Hills National Forest.

2007-09-01T11:35:00.000-07:00

"Skal tru om det er noke godt å få i denne bilen?"

Frå det tørre landskapet i Badlands NP var det godt å endelig komme til litt meir frodige omgivelsar. Dei endelause slettene blei ærstatta med endelause fureskogar på mjuke åsar så langt auget kunne sjå. Det er no enten eller og her i ditta forunderlige landskapet.

Etter å ha sløkt tørsten, var det på tide med en matbit igjen.

Tilogmed med sommarpels ser dei voldsomme ut...

Eg kom inn til Custer State Park, som er mest kjend for ein flokk på 1500 bison som vandrar fritt rundt i parken. Desse fekk eg straks stifte eit nærmare bekjentskap med ettersom beitemarkane deira var på den eine sida av veien, og drikkevatnet på den andre. Den vart en aldri så liten trafikk-kork på den smale veien rundt parken då en liten del av denne flokken hadde slukt tørsten og satte kursen mot matfatet igjen. Det var fasinerande å sjå kor ledige desse kjempane var. Dei byksa lett opp på veikanten og trava fint over, mens andre hadde all verdens med tid og tok seg tid til å studere dei storaugde turistane som hang ut vindauga på bilane og knipsa som galne. Kanskje dei syns det er like kjekt å studere oss som vi dei? Ekje godt å vete kva som gjekk rundt oppi dei enorme hauda deira, men eg er berre glad dei ikkje syns vi var i vegen, for det hadde ikkje forundra meg om dei hadde klart å flytte på oss.

Eselmor og eselbarn i rolig tempo mot nysgjerrige turistar.

"Hei, hei.... Ditta her ekje eg enig i....!"

Eg køyrde vidare rundt den naturskjønne loopen rundt den ikkje så altfor store parken, og det gjekk ikkje lenge før neste traffikk-kork openberra seg. Her var det ville esel som var det store trekkplasteret. Til å bjynde med var det berre nokre esel som gikk å beita ikkje så altfor langt fra veien, men plutselig hørte vi ei voldsom esel-oinking bak oss. Og der kom han som hadde styringa over alle dissa damene utpå jordet. Han synst visst vi vart vel mange som hadde stillt oss opp for å sjå, so her måtte han girpe inn. Han reste forbi oss i full fart og stillte seg midt mellom oss og dei andre esela, snudde seg mot oss og oinka i vei før han jaga damene sine vekk frå oss skumle turistane. Var et artig oppstyr å få med seg. Etter å ha sett det som var å sjå i Custer State Park bar det vidare gjenom Black Hills National Forest og opp til Mount Rushmore National Memorial, fjellet med dei fire presidentane i.

Det var stilig å sjå dei der oppe, høgt heva over landet.

Det var tydelig at dette var plassen for alle amerikanske patriotar. Her var det tillaga reine paradegangen fram til utkikkspunktet rett under Mt. Rushmore. Alle dei 50 statane var representerte med sine respektive flagg og symbol. Det var stilig å sjå, men for en lite politisk intressert nordmann, var det nok å berre ha sett verket.

Amerikansk patriotisme på høgt plan...

Etter eg var ferdig å betrakte dei gamle presidentane, var sola gått ned for lenge sia, og det var på tide å bjynde å sjå seg om etter ein passande campingplass eg kunne tilbringe natta på. Heldigvis var det en ikkje så langt unna, i ein liten by kalla Keystone. Eg kom fram rett for han som eigde plassen skulle til å stenge for natta, so eg hadde litt flaks og. Men det skal en jo ha avogtil... Fekk putta opp teltet og kraup godt ned i soveposen, det var ikkje so varmt no lenger...

Dei enorme slettene der himmelen er kjempestor...

2007-09-01T10:54:00.000-07:00

Reisa vidare frå minneapolis var litt på måfå. Eg visste ikkje heilt kor langt eg kom til å rekke eller kva eg ville stoppe å sjå på. Eg tok det sann litt etter kvart som eg kom dit. Turen vestover gikk langs I-90W, og mitt første stopp var ved Corn Palace, eit bygg som var dekt av all verdens maistypar. Det var stilig å sjå, men eg var snart på veien igjen med nasa vestover.

Corn Palace, ein bygning dekt av maissortar av alle slag.

Tilogmed bilda på veggen var laga av maisdelar, sikkert stengelen.

Det var endelause sletter med maisåkrar, gule enger og tørre stepper med gulna gras så langt auget kunne sjå.

Endelause veiar og endelause markar...

Heilt til landskapet endra seg dramatisk. Dei endelause, flate steppene blei bytte ut med raudstripete taggar som skrapa horisonten.

Endelause taggar...

Eg hadde kommt til eit område som hadde vore kalla Badlands (dårleg land) heilt sidan indianarane rådde over landet her. Og det var ikkje vanskelig å skjønne kvifor. Her var det berre dei mest hardføre grastustane som stakk opp av jorda. Landskapet var danna av årtusener med regn og vind som hadde vaska vekk dei øverste jordlaga litt etter litt, og laga eit fasinerande mønster av dei ulike jordlaga som var danna opp gjennom tidene.

Legg merke til dei vannrette stripene på kvar einaste fjelltopp, det er lagdelinga i sedimenta som er kommt fram etter årtusener med erosjon.

Eg var der virkelig....

Eg fann ut at dette var eit område som måtte utforskast litt meir enn berre å køyre forbi, so eg slo leir her. Fann meg en liten, men fin camping der eg satte opp teltet mitt og hadde godt selskap i eit par små kaniner som tydeligvis hadde slått seg til der. Fann nokre merkelige nett med hol i og, men eg fann ut at det sikkert var lurast å la det vere i fred. Området var fullt i klapperslanga, so ken veit kva anna merkelig og ikkje minst giftig som levde i jorda her... Best å late skikkelig igjen teltet her...

Klapperslanga? Bra tante ikkje er her...

Kven bur her skal tru??

Hadde meg en liten køyretur på kveldstid og fekk med meg en nydelig solnedgang før månen tok over nattehimmelen.

Eit vakkert syn når sola går ned bak dei stripete taggane.

Ein stor himmel...

Månen står klar over dei skarpe tindane.

Eg våkna neste morgen til en nydelig soloppgang over prærien. Det såg ut til å bli en fin dag. Himmelen var blå og temperaturen steig fort. Dette var kanskje dagen for å ta seg en aldri så liten fjelltur mellom alle dei forvitra fjelltoppane... Planane endra seg raskt då nokre tunge skoddeskyer strekte seg utover dei nærmaste toppane, og det blei merkbart kaldare og eg fekk ærfare kor raskt været kan endre seg på prærien. Skumle saker det der... Men det gikk ikkje lenge før dei grå dottane blei overmanna av ei strålande præriesol og dagen var redda. Eg tok meg en liten fjelltur, med det kjappe værbytet friskt i minne.

Soloppgang over prærien.

Eg kan ikkje klage på utsikta frå teltet mitt nei...

Tunge skyer trua dagen, men dei trekte seg heldigvis tilbake.

Berre en advarsel til den som måtte forville seg ut på prærien, desse er ikkje enkle å sjå i det tette, gule graset. Eg såg den heldigvis før eg satte ned foten.

Turen fortsatte vestover langs Badlands Loop Rd og skulle ende ein stad i vest, framleis ukjent kor.

Minneapolis, mini-apple

2007-08-25T20:48:00.000-07:00

Perleporten?

Minneapolis kjenner vel dei fleste frå nyhetene etter at der datt ned ei temmelig stor bru, og mange liv gikk tapt. Eg hadde tenkt eg skulle svinge innom for å sjå dette styret, men det vart ikkje noke av. Det hølja ned, so om eg hadde reist for å sjå på plassen, hadde eg ikkje sett noke likavel. Då brukte eg tida betre på Mall of America.

Her hadde det vore moro å vore 10 år gitt!!!

Eit virkelig gigantisk shoppingsenter! I botnen har dei verdens største hai-akvarium, i første etasje og heilt under taket i fjerde etasje har dei en egen fornøyelsespark med berg- og dalbane, pariserhjul, karusella og alt du kan tenke deg som høyrer til i en skikkelig fornøyelsespark. Og eg måkje gløyme alle butikkane! Fleire hundre med alt du kan komme til å trenge og ikkje trenge, men som kan vere moro å ha likavel... Med andre ord, "shop til you drop..."

Og enda fleire karusella...

Eg fekk no ei gratis overnatting på campingen der eg låg. Dei va so imponert over at eg hadde reist heilt frå norge for å sjå landet deira. Det var egentlig midt i blinken ettersom det var en temmelig dyr campingplass...

Ellers var det ikkje so mykje eg fekk med meg herfra, det var ikkje det heilt store veiret til å farte rundt å kike.

Chicago, byen i skyene...

2007-08-25T18:51:00.000-07:00

Kanskje heisen går til himmels?? Vi prøva...

Då var turen kommt til Chicago, byen som blir kalla "the windy city". Akkurat det at det bles so mykje der merka eg veldig lite til, men det stemmer nok sikkert. Eg fekk meir inntrykk av at det var en by som er svært utsatt for å skrape oppi skyene. Eg fekk vertfall demonstrert kvifor det heiter skyskraparar. Eg hadde meg nemlig en tur opp i Sears Tower, heilt opp til, ja kor mange etg. var det? Eg kom ut av tellinga, men det var vertfall over hundre! Sears Tower var en gong verdens høgste skyskrapar, men det var til dissa asiatarane slo til med Taipei-towers. No er det visst noken som har bygd enda høgre enn det igjen og... Men Sears Tower har framleis dei høgste antennene i verden, so dei skrapa høgast likavel i mine auge... Men samme kor liten verden skulle bli når ein kjem so høgt opp i lufta, so hjelper det lite når ein ikkje ser anna enn rett inn i skyene. Eller det vil sei, du ser ingenting, berre kvitt... Fekk et par små glimt innimellom, men det var ikkje noke å rope hurra for.

Et lite glimt av byen under meg, men det var og alt eg fekk sjå...

Ellers hadde eg no den obligatoriske turen ned på Navy Pier, der en får tilbud i øst og vest om båtsightseeing oppover den grønne Chicago River eller et "Chicago-skyline" cruise med historia til byen med på kjøpet. Eg tok meg en tur i pariserhjulet eg, og fekk ei fantastisk utsikt mot byen og kystlinja nordover, det var vel verdt dei 5 dollarane dei skulle ha...

Skyline-trip for 5 dollar, og ikje 50...

En tur opp Michigan Avenue er og på lista over "må gjere i Chicago". Der gjekk eg forbi det som held på å bli det nye Trumph-tower, der verdens dyraste og mest lukseriøse leiligheter kjem til å bli til... Trur ikkje dei får den flottaste utsikta i verden, men vil folk betale i dyre dommar for det der er det virkelig fritt fram for min del.

Cloudgate, eller "the bean".

Vandra en tur gjennom Millennium Park og satte meg ned på en benk for å nyte den herlige crema kyllingsuppa eg hadde kjøpt meg. Den var minst like god som dei hadde lovd, og eg satt igjen mett og vel fornøgde. Frå der eg satt hadde eg fin utsikt over det yrande folkelivet som strøymde til for å sjå på den merkelige dingsen som var plassert midt på plassen. Den heiter etter rett Cloudgate, men blir berre kalla "the bean", noke som er fullt forståelig ettersom det lignar ei kjempestor, blank bønne. Det var en sprø opplevelse å gå under "the bean", då en såg seg sjølve i alle vinklar, fasongar og retningar. Det var ikkje godt å vete kva som var opp og ned til slutt, det gikk heilt i surr... Då var det godt å kunne sette seg på toget tilbake til Dune Station i Indiana og køyre "heim" til parken.

Ser du meg??? Eg er både her og der..

Campingplassen eg budde på var egentlig det beste med heile oppholdet. Den låg inne i Indiana Dune State Park, ei virkelig nydelig perle. Kvite strender so langt en kunne sjå, djupe, mørke skogar rundt og en ypperlig plass å sjå kor sanddynene brer seg innover skogen. Der var tillaga mange forskjellig stiar en kunne gå, nokre var fleire timar lange og andre var slike som du berre spaserar ut av bilen en tur for å kike på. Eg gikk tur nummer ni, etter å ha fått den varmt anbelfalt av en av parkrangerane i området. Den var virkelig ei perle. Det var en fin sti inne i skogen der ein plutselig kom ut i sollyset og såg at ein stod på toppen av ei høg sanddyne, ganske stilig. Stien gikk heilt ned til strandkanten og eg brukte en god time på heile runden.

På toppen av ei høg sanddyne voks der eit tred...

Eit lite tjern inne i skogen. Meg med ein endelaus utsikt bak meg.

Berre eit av dei mange fine motiva langs stien.

Du skal gå langt her for du går tom for sand...

Eg hadde egentlig planer om å reise innatte til byen for å få med meg en Chicago Cubs kamp, sidan eg gikk glipp av Yankees i New York, men heilt etter min flaks spelte dei selfølgelig bortekamp denne kvelden... Jaja, eg såg det på den lyse sida og innsåg at no fekk eg tid å oppdatere bloggen min... ;) Neste morgen var eg tidlig oppe og satte kursen mot Minneapolis, Minnesota.

Niagara Falls

2007-08-21T13:01:00.000-07:00

Et vakkert syn...

Viktig å holde tunga beint i munnen når det går unna i 140 km/t...

Det var herlig å ha fått tak i bilen igjen! Følelsen av å vere fri til å gjere akkurat det eg vil og å kunne køyre akkurat dit eg ville var heilt fantastisk! No var turen begynnt på virkelig, det var no eg skulle få sjå USA.

En nydelig nattehimmel på veien nordover.

Livet på interstaten (det er veien altso...) går i full fart. Fartsgrensa dei fleste plassane er 65 mph, noke som tilsvara omlag 105 km/t. Men ikkje tru at folk for puttrande avgårde i 100 km/t, neida, her skulle det gå unna. Gjennomsnittsfarta i løpet av dei 8 timane eg brukte frå New Jersey til Niagara falls låg tett oppunder 130 km/t!!! Ein kan liksom ikkje vere noken sinke i dinna trafikken heller, so det er berre å gje på! Men det er en heilt anna standard på veinettet i USA en det er heime. Her går veiane for det meste rett fram. I tillegg har du ikkje møtande trafikk på desse veiane. Her er det avskilte baner med vertfall 10 meter mellom køyreretningane.

Då eg kom fram til Niagara Falls var det seint på kveld og mørkt. Eg klarte selfølgelig å svinge til venstre i staden for høgre på ein av dei siste avkøyrslene før campingen. Det var egentlig ikkje noke problem, for etter å ha tatt ei runde rundt byen, fann eg igjen den veien eg var på og kom meg på rett kjøl igjen. Eg var framme på campen i ellevetida på kvelden og fekk satt opp det nye teltet mitt for første gang. Vel og merke i bemørkna... Eg hadde glømt igjen lommelykta heime, og hadde ikkje funne det ut før no... Typisk.. men det gikk fint å få opp teltet, og akkurat idet eg hadde fått i siste pluggen, kom min nye nabo bort og tilbydde ei lykt. Eg skulle få låne den til neste morgen, då skulle dei reise. Eg takka fint og lovde å levere morgenen etter. Det var ikkje vanskelig å sovne denne natta etter en laaang tur på veien.

Her var min første camping-heim, Niagara falls.

Dagen etter hadde eg egentlig berre tenkt å slappe av å få gjort unna klesvasken. Eg satte på ei maskin og gikk for å utforske campingplassen mens den stod å gikk. Campingen låg fint plassert i Niagara Falls state park langs med Lake Ontario.

Nydelig utsikt østover langs Lake Ontario.

Ekje d noke som heite "uttasæsjælopplevelse...", det må vere noke sant...

Det var ei fantastisk utsikt utover sjøen frå stranda og sjølve campen var godt vedlikeholdt og hadde fine toalett- og dusjfasilitetar. Klesvasken min var ferdig, og sidan det var så fint og varmt vær, hengte eg den opp inne i teltet til tørk. Det var framleis tidleg på dag enda, så eg tenkte eg kunne no ta turen inn å sjå på fossane i dagslys.

Nærmast her er dei amerikanske fossefalla, og lengst vekke, dei canadiske hesteskofalla.

Her sett frå den amerikanske sida og nedover mot Rainbow bridge.

næmen... der har vi jo meg og gitt...

Det var et fantastisk syn som møtte meg då eg gikk fram på kanten for å kike ned. Det buldra godt frå dei mange hundre tusen literane som fossa over klippekanten og ned blandt steinane i botnen. Kan ikkje skjønne dei som frivillig har hoppa utfor her i ei tønne!!! Eg tusla over Rainbow bridge og over grensa inn til Canada en liten tur for å sjå på fossane frå den canadiske sida. Du ser meir av dei frå Canada enn frå den Amerikanske sida. Kunne nesten ikkje vere der og ikkje ha sett dei frå alle mulige vinklar.... Og berre det å få et ekstra stempel i passet var fristande nok.. hehe...

Dei amerikanske fossane sett frå den canadiske sida. Heilt til høgre er "Bridal vail falls".

Her er dei canadiske hesteskofalla. Et imponerande syn når en står rett ved sida av...

Niagara Falls sett frå Rainbow bridge.

Etter å ha sett nok på fossane fann eg fram til Wal-Mart, et kjempesupermarked, i ekte amerikansk stil, med masse billige varer. Der fekk eg handla det eg trengde og kom til å trenge vidare på turen. Sidan det var begynnt å mørkne fann eg ut at eg like gjerne kunne vente litt og få sett på fossane på kveldstid og, hadde ikkje noke betre å ta meg til likevel.

Eit magisk øyeblikk...

Ken kunne tru at nokre fossar kunne bli so fine?

Hmm... Eit bilde seier meir enn tusen ord...

På kvelden blir fossefalla opplyst med fantastiske fargar på begge sider av grensa. Dei får alle regnbogens fargar som spelar fram og tilbake langs dei til vanleg krittkvite fossefalla. Fargespelet er heilt fantastisk å sjå på. Ein blir heilt fortrylla... Klokka gjekk og den blei nærmare tolv før eg klarte å lausrive meg frå det utrulige synet. Eg suste tilbake til campen og fekk putta meg i soveposen. Eg hadde fått gjort unna alt eg hadde tenkt på en einaste dag... Snakk om effektivitet! Då kunne eg ta beina på nakken neste morgen og suse meg avgårde mot mitt neste mål, Chicago.

5th Avenue, Rockefeller Center, Justin Timberlake, Bil...

2007-08-21T09:26:00.000-07:00

Her sitte eg å slappa av i Bryant Park. Herlig!!!

Resten av oppholdet mitt i New York bestod for det meste av trakking opp og ned gatene, joggeturar i Central Park, skrive postkort og slappe av enten i parken eller på taket på hostellet.

Frukost-/solterrasse på taket på hostellet.

Eg blei liksom aldri lei av hverken Broadway eller 5th avenue, der var alltid noke nytt å sjå som eg ikkje hadde fått med meg dei andre gongane eg hadde gått der.

Oppover 5th Avenue.

Ein av dei utallige skyskraparane på Manhattan. Denne var berre stilig!

Ellers hadde eg nokre fustrerande timar der eg venta på at forsikringspapira mine skulle komme gjennom på faksen på hostellet. Etter to dagar med vandring att og fram til forskjellige kontor og koperingsfilaler for å skaffe dei nødvendige papira for å få bilen på veien, var endelig alt klart. Alt som gjenstod var at papira kom tikkande ut av fax-maskina... Og det tok si tid... Eg veit ikkje kor mange gangar eg sprang opp og ned den lange og etter kvart tunge trappa, men til slutt var heldigvis papira der... Og gjett om det var ei som smilte bredt då... Betjeninga berre flirte av meg, dei tenkte vel sitt; "tullete turista..."

Fontena framfor Rockefeller Center.

På veien opp 5th avenue gikk eg forbi Rockefelle Center. Eg hadde no vore i toppen på Empire State Building, men det hadde no vore stas å sett byen på nattestid og, so eg bestemte meg for å ta turen til "Top of the rock" seinare på kvelden.

Flott utsikt utover Manhattan på natta. Heilt til høgre er Empire State Building og heilt til venstre er Chrysler Building. Det er to av dei mest kjende bygningane på Manhattan.

En stilig opplyst kjempe! I bakgrunnen er Chrysler Building.

Det angra eg ikkje på, det var ei fantastisk utsikt å sjå utover den opplyste byen. Frå toppen av Rockefeller center har du den flottaste utsikta til Empire State Building, rett fram. Og ser du ned, har du dei små gule prikkane(taxi) som susar att og fram gjennom dei mange gatene der nede. Ganske tøft å sjå på må eg sei... Det må berre nevnast at eg var der klokka 23.30, og temperaturen på toppen var 30 grader!!!

Mange travle taxiar heilt der nede...

Eg og Empire'n...

Ellers fekk eg no telefon sann midt på natta, klokka var vel ikkje meir enn 04.30 trur eg... Det var no egentlig berre en hyggelig telefon då... Var Hildgunn Løken som ringte for Fjordenes Tidende og ville slå av en sommarprat. So no har eg kommt i avisa og. Hehe... :) Hadde meg en fridag inni alt ditta styret her og.. Då satt eg kun på taket på hostellet heile dagen og slappa av... hadde pc'en min der og ei god bok... ka meir kan en då forlange når en tilogmed har strålande sol og 32 grader??? -SOLKREM!!!!- Hadde det ikkje heilt godt den natta... men men... Hadde no underholdning utover kvelden og... Satt på taket og fulgte med på alt oppstyret rundt Madison Square Garden, dei hadde fått en særdeles celeber gjest. Justin Timberlake skulle spele der, med Good Charlotte som oppvarmingsartist. Var endel politi og fans der ja...

En bør føle seg temmelig trygg med alle desse som nabo for en kveld...

Endelig kom dagen då eg skulle hente bilen og komme meg på landeveien. Pakka meg ut av hostellet og fann toget til Newark. Derfra bar det avgårde i en knall gul taxi ned til 1201 Corbin st. Der fekk eg alle papira eg trengde for å få bilen ut frå havna. So bar det avgårde i en ny gul taxi, og her hadde sjåføren berre en fot og en arm, so eg blei en smule skeptisk, men køyre d kunne han... Vel framme på havneområdet blei eg vist rundt for å finne bilen, og der stod han, gliset mitt!!! Like heile som då eg sendte han frå meg og klar til å ete miles! Eg satte meg spent inn og vreid om nøkkelen, usikker på om han kom til å starte. Wrooommm.... Joda, han starta... Eg satte den i gir, og svinga ut på veien...

"On the road again, I just can't wait to get on the road again..."

En annerledes dag

2007-08-15T06:23:00.000-07:00

Starten på heile sulamitten.

Det var en nydelig fin morgen, det var søndag 12. august, sola skein og det var allereide varmt når klokka var ni på morgenen. Det lova bra for resten av dagen. Hadde tenkt meg en tur i Bryant Park og berre slappe av med boka mi og kanskje får litt brunfarge med på kjøpet. Men den planen blei fort forandra. Då eg kom fram til parken var den til min store skuffelse stengt, noko som betydde at eg måtte gå dei tjue blokkene ekstra (hadde alt gått tretten...) for å komme til Central Park.

Hehe... Her er vertfall en som feirar!

Eg hadde jo lagt merke til at det var uvanlig livlige folk i gatene, so at noke var på ferde var tydelig. Eg gikk bort til ei av dei mange politia som stod langs med 6th Avenue og spurde kva som skulle skje. Først trudde eg ho sa at det var "dominican gay parade", men det var feil gitt. Det var "Dominican Day Parade", der dominikanarar frå heile USA kom for å feire det dominikanske levesettet.

Kunne sikkert vert en gay-parade og...

Masse fargar prega gatene denne dagen.

Det var en utrulig stilig opplevelse å få vere med på noke sant, dissa folka der kan virkelig å få gatene til å koke av liv. Det var ei salig blanding av heftige rytmer og fargerike kostymer, og det virkelig aula med folk!

Egytpera???

Her kokar det!!

Etter kvart opna parken igjen og eg kunne sette meg godt til rette å berre nyte livet.

Heldigvis god plass i parken etter alt oppstyret...

Det er jammen travelt med sannt et fæla liv heile dagen i tilegg til den ekstreme heten (33 grader), så det blei en tidlig kveld på meg. Hehe, no skulle eg berre late att augene og le av den lisje rakkaren som skulle ta nøtteposen min...

Trur han vurderte å bite meg i tåa for å få tak i nøttene, han såg litt skummel ut...

Manhattan, min første heim på turen...

2007-08-11T13:44:00.000-07:00

Times Square

Tirsdag 7. august starta turen min. Første stopp på turen var Oslo. Eg hadde framleis ikkje fått meg visum og det byrja å haste. Til min store lettelse traff eg kjentfolk på bussen. Min gode arbeidskollega og venn, Knut, skulle tilfeldigvis samme vei. Det er merkelig kor mykje fortare turen går når ein har nokon å skvaldre med. Riktignok sov eg mesteparten av turen, men dei få timane eg var våken, klarte vi vertfall å irritere på oss ei sunnmørsdame... Hehe... Ho blei tydeligvis irritert av at vi satt å kviskra, men å gå fram til buss sjåføren og nesten rope slik at heile bussen vakna, d var greit d... jojo, ho kunne jo berre snudd seg og sagt frå til oss... Vel framme i Oslo onsdag morgen kl. 06.40 blei eg henta av bror min. So var det å slappe av eit par timar før eg måtte inn til byen å stille meg i kø. Det minnte meg litt om dei køane vi såg på vår forrige tur, i Bolivia. Der stod det lange køar utanfor trygdekontoret. Og denne morgonen stod det ei lang kø utanfor den Amerikanske Ambassaden i Oslo, og midt i køen, jo, der stod eg. Og der stod eg i 1 1/2 time... Og det var berre for å komme fram til sikkerhetssjekken, som er strengare enn den du går gjennom på flyplassen... Etter sikkerhetsjekken var det inn på venterommet, som heldigvis hadde stolar å sitte på. Der gikk det en liten halvtime før eg slapp fram til registreringa, der eg fekk beskjed om å sette meg nedatt å vente til eg blei oppropt. Huff og huff for ei venting... Eg kom heldigvis utigjen med ein hentelapp. Eg skulle få kome tilbake seinare same dag og hente passet og visumet mitt. Hehe, joda, det var en ny time med venting for å hente det. Men so var då alt klar til avreise. Tidlig torsdag morgen fann eg flybussen og kom meg avgårde til gardermoen. Flyet hadde avgang kl 11.30, so eg var ute i god tid når eg var der halv ni. Flyet var forsinka får New York, så ny avgang blei satt til kl. 12.00, og flyet gikk kl. 12.30. Eg var på vei mot New York igjen! Flyturen gikk heldigvis kjapt, eg sov, våkna og åt maten min, sov, våkna og åt maten min igjen, sov og våkna då kapteinen annonserte at vi skulle gå inn for landing. Kunne ikkje vert bedre. Fann heldigvis all baggasjen min, og veien ut av flyplassen. Hoppa inn i en "supershuttle" og fekk turen frå Newark inn til hostellet på Manhattan for 19 dollar, ikkje verst for å vere NY. Reservasjonen var i orden og rommet var klart. Rommet var ikkje av dei finaste, men der var reine sengar og eit reint og fint bad. Eg satte frå meg tinga mine og beina meg ut i streeten. Det ekje vanskelig å orientere seg i NY, alle gatene er nummererte frå 1st street til 140th street frå sør til nord og frå 1st avenue til 12th avenue frå aust til vest. Så so lenge du veit kva gate du skal tilbake til, er det berre å traske iveg.

Det blei ikkje so mykje tråkking på meg dinna fyste dagen. Eg fann tilbake til Times Square og Bryant Park, satt der å såg på livet før eg vandra "heim" til 303 W 30th Street mellom 8th og 9th avenue, Manhattan Inn Hostel. Sjølv om eg hadde sove mesteparten av turen slokna eg fortsatt før klokka var ti den kvelden. Men det var deilig å legge seg ned å sove i motsetning til å sitte å sove i 8 timar. Neste morgen, Fredag 10. august, våkna eg til regnveir og kaldt veir. Vakje noke særlig koselig å gå ute i gatene denne dagen. Eg prøvde meg to gongar, men eg ga opp. Søkkande blaute med vrengt paraply styrta eg inn dørene på H&M. Der nytta eg anledningen til å dra på meg nokre tørre og varme kle, men uten å finne noke eg kunne tenke meg... Sikkert like greit med tanke på at pengane skal vare tre mnd til. Skunda meg i hurten og sturten heim til hostellet og fekk på meg noke varmt og godt, og satte meg til å lese litt i boka mi. Utover kvelden letta veiret slik at det var mulig å gå en tur igjen. Eg tok på meg joggeskoa og beina rett mot Central Park. Turen dit var lang nok i seg sjølv, så eg utsatte til neste dag å utforske den.

Utsikt mot østsida av Central Park

En avslappande oase i hjertet av New York.

Det var en herlig følelse å våkne tidlig på morgenen lørdag 11.august. Sola skein frå skyfri himmel og temperaturen var på god vei mot 30 grader. Fekk meg en god frukost på hostellet før eg tok fatt på turen til Central park. Hadde meg en kjempefin gåtur på vel tre timar gjennom heile midtown og Central Park.

Har du sett større plen i en by?

Kontrastar med gamle tred og moderne skyskraparar.

Leita litt rundt etter billig internett, men fann ut at det ville bli en dyr affere. Henta pc'en min på hostellet og tenkte eg skulle kople meg til det trådlause nette i Bryant park, noke som egentlig skulle gå fint, men med min tullete pc, gikk det ikkje slik. Så etter å ha dradd med meg pc'en ti kvartal fram og ti kvartal tilbake kom smilet tilbake igjen då eg til min store overraskelse fann trådlaust internett på rommet mitt. Det vetast ikkje kven som eig dette nettverket, men lar dei det stå ope, så brukar eg det. So no er eg endeleg på nett igjen.